Αν πατήσετε στο τίτλο πιο κάτω που λέει ( Πάσχα στο χωριό )θα δείτε την ανάρτηση.

πραγματοποίησε τα όνειρα σου: Πάσχα στο χωριό

πραγματοποίησε τα όνειρα σου: Πάσχα στο χωριό

Πετραύλακα

Η Άνοιξη  μπήκε για τα καλά εδώ και εγώ έχω να γράψω για το χωριό μας από το Φθινόπωρο,καιρό τώρα έλεγα να γράψω για τα πετραύλακα και τελικά πήρα την απόφαση κουβεντιάζοντας στο φέιςμπουκ με το γιο του δασκάλου που είχαμε πριν πολλά χρόνια του κυρίου Ανδρέα Θωμά,είμαι σίγουρη πως όλοι τον θυμάστε!
  Για τους δασκάλους μας θα γράψω άλλη φορά .
   Στη περιοχή μας είχε πάρα πολλά νερά θάλεγα ότι ήταν τόπος ευλογημένος(δεν ξέρω κατά πόσο το γνωρίζαμε αυτό τότε),έτσι είχαμε πολύ πράσινο,  στο χωριό μας υπήρχαν τα περβόλια και  τα μποστάνια ,χωρίς νερό δεν θα υπήρχε τίποτα  γιατί από μόνα τους τίποτα δεν φύτρωνε ,ο κόσμος ότι φύτευε και πότιζε είχε.
 Μόνο τα χορτάρια φύτρωναν μόνα τους τα πετραύλακα όμως το καλοκαίρι ήταν χάρμα οφθαλμών,εμένα μου άρεσαν, όταν έτρεχε το νερό γάργαρο και το άκουγες μέσα στο κατακαλόκαιρο ήταν μια πνοή δροσιάς πόσες φορές δεν(δανειστήκαμε) νερό από εκεί για να ποτίσουμε τα λουλούδια μας ή να ραντίσουμε τις αυλές μας!
 Θυμάμαι που περνούσε στη μέση του χωριού  μπροστά από τα καφενεία  που καθόντουσαν οι άνδρες πίνοντας τον καφέ τους και κουβεντιάζοντας.Ωραίες εικόνες,αξέχαστες.
 Θυμάμαι που έξω ,ριζά του χωριού είχε κλειδιά  που αν τα γύριζες πεταγόταν το νερό ήταν τέλεια,τώρα απ΄'ότι μαθαίνουμε δεν έχει και τόσο νερό και τα περβόλια κοντεύουν να ξεραθούν όλα,ήδη όταν είχα επισκεφτεί το χωριό μας πολλά δεν υπήρχαν .

Τα πετραύλακα  είχαν αντικαταστήσει τα αυλάκια τα απλά ,αλλά επειδή  με τα απλά αυλάκια μάλλον χανόταν νερό έτσι  έφτιαξα τα πετραύλακα για να γίνετε το πότισμα των περιβολιών πιο σωστά χωρίς διαρροές.
  ΥΓ .Η φωτογραφία  είναι από τις αμυγδαλιές που είχαμε στο σπίτι μου.

Τα κεράσματα.

Σήμερα είναι του Αποστόλου Ανδρέα και κατά συνέπεια και η ονομαστική μου γιορτή,ο λόγος που το γράφω δεν είναι για να ακούσω τα χρόνια πολλά αλλά γιατί θυμήθηκα κάτι από το μακρινό παρελθόν.
Στο χωριό μου πριν πολλάαααα χρόνια όταν ακόμα πήγαινα στο δημοτικό θυμάμαι ότι δεν είχαμε τα γλυκά που κυκλοφορούν τώρα,τότε τα μόνα γλυκά που ξέραμε ή καλύτερα που γευόμασταν ήταν το γλυκό του κουταλιού τα παστίτσια και οι κουραμπιέδες που τρώγαμε στους γάμους ,κανένα απλό κέικ και τα λουκούμια και φυσικά τα λιξιά(λιχουδιές).
Και εδώ που τα λέμε η ζωή σχετικά με την υγεία ήταν καλύτερη ,τώρα οι περισσότεροι έχουν χοληστερίνη ,πίεση και σάκχαρο και μεγάλο ρόλο παίζει και η διατροφή μας και όλα αυτά τα γλυκιστικά που κυκλοφορούν στην αγορά .
Όταν λοιπόν γιορτάζαμε ειδικά εμείς στο χωριό δεν είχαμε τις πάστες με τις κρέμες ,τις σαντιγές και όλα τα σιρόπια για να κεράσουμε τους φίλους ή τους δασκάλους μας ,γι' αυτό την ημέρα της γιορτής μας αγοράζαμε από το μπακάλικο ,καφενείο ,καραμέλες και 2 λουκούμια τις καραμέλες τις μοιράζαμε στους συμμαθητές μας από μια στο καθένα και τα λουκούμια τα βάζαμε πάνω στην έδρα των δασκάλων.
Θυμάμαι ότι πάντα τα λουκούμια ήταν πάνω από 2-3 στην κάθε έδρα γιατί υπήρχαν αρκετά παιδιά με το ίδιο όνομα,εγώ αυτά τα κεράσματα θυμάμαι ,τώρα αν ήταν και κάτι άλλο ίσως δεν το θυμάμαι.

15 Σεπτεμβρίου του Αγίου Νικήτα

Κυριακή σήμερα και σε τρεις μέρες θα έχουμε τη γιορτή του Αγίου Νικήτα του προστάτη του χωριού μας με το ομώνυμο όνομα.
Στις 15 Σεπτεμβρίου οι χωριανοί (όσοι μπορούν πηγαίνουν στα Λατσιά για να τιμήσουν τη Χάρη του.
Στις 14 γίνετε ο εσπερινός όπου χοροστατεί ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.
Έχω τύχει σε έναν εσπερινό και στα εγκαίνια της εκκλησίας .
Μπορεί κάποια άλλη φορά να κανονίσω να είμαι πάλι εκεί,μαζί με όλους τους χωριανούς.
Ανάψτε και για μένα ένα κεράκι και εύχομαι σύντομα να Τον γιορτάσουμε στο χωριό μας.

Φωτογραφίες από το χωριό μας.

A

Ποίημα από ένα ξεριζωμένο

Αυτό τι ποίημα το έγραψε ο αγαπημένος μου συγχωριανός και γείτονας Βάσος


Σαν πουλλί και γω πετούσα
κελαηδούσα ψηλά στα κλαδιά
είχα όμως ελπίδες και ζούσα
με γαλήνη βαθιά στη καρδιά


Τώρα όμως εσβήστηκαν όλα
η καρδιά μου σαν πρώτα δεν κελαηδά
δεν κοιμάμαι προτού ξημερώσει
κι' ένας βήχας ξηρός με κρατά


Ας πεθάνω και ας ζήσει εκείνο
όπου τώρα ο Αττίλας πατά
ένα θαύμα προσεύχομαι να γίνει
να γυρίσουμε κοντά του ξανά।


Ένα μόνο ποθώ και ελπίζω
να πεθάνω μιας Μαΐου αυγή
να με θάψουν στου χωριού μου τον τάφο
που αγάπησα τόσο πολύ.

Δυστυχώς δεν πρόλαβε να γίνει αυτό που ποθούσε.
Εγώ τον ευχαριστώ που τον είχα γείτονα.