Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011
Ο νέος πρόεδρος του χωριού μου!
Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2011
Μαθητές του Μόρφου
Τρίτη 6 Δεκεμβρίου 2011
Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011
Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2011
Τα λασάνια
Έχω ξαναγράψει για το σχολείο του χωριού μου αλλά σήμερα θα ξαναγράψω αφού μου το ζητά ο συγχωριανός μου!
Όταν πήγαινα εγώ σχολείο τη δεκαετία το 60 είχαμε δυο αίθουσες διδασκαλίας και δυο δασκάλους.
Η κάθε αίθουσα είχε τρεις τάξεις συνήθως η πρώτη ήταν με την έκτη και την πέμπτη ή την τετάρτη δε θυμάμαι ακριβώς σε άλλη ανάρτηση είχα γράψει λεπτομέρειες για το εσωτερικό των τάξεων αλλά και για το προαύλιο .
Και ενώ είχα αναφερθεί σε όλα όσα είχε η αυλή του σχολείου ,είχα ξεχάσει να γράψω για τα λασάνια,τους μικρούς κήπους από λαχανικά που οι δάσκαλοι μας έδειχναν πως να φυτεύομαι σπόρια και να έχουμε λαχανικά και πως να τα φροντίζουμε.
Αυτό το (μάθημα) που στην ουσία δεν ήταν μάθημα το έκαναν οι μεγάλες τάξεις.
Στη μια μεριά της αυλής ο δάσκαλος έβαζε και σκάλιζαν κάμποσο χώρο και μετά το μοίραζε σε ομάδες των δυο ατόμων όπου και φύτευαν ,μαρούλια σπανάκι,κρεμμυδάκια μαϊντανό και ίσως κάποια άλλα που δε θυμάμαι τώρα.Αυτά τα λαχανικά τα παιδιά που τους είχε μοιραστεί ο τόπος ήταν υπεύθυνα να τα ποτίζουν και να τα ξεχορταριάζουν μέχρι να μεγαλώσουν.
Ήταν μια εμπειρία στη μαθητική μας ζωή.
Έχω την εντύπωση ότι οι δάσκαλοι μαζεύαν και τα λαχανικά τους!
Όταν πήγαινα εγώ σχολείο τη δεκαετία το 60 είχαμε δυο αίθουσες διδασκαλίας και δυο δασκάλους.
Η κάθε αίθουσα είχε τρεις τάξεις συνήθως η πρώτη ήταν με την έκτη και την πέμπτη ή την τετάρτη δε θυμάμαι ακριβώς σε άλλη ανάρτηση είχα γράψει λεπτομέρειες για το εσωτερικό των τάξεων αλλά και για το προαύλιο .
Και ενώ είχα αναφερθεί σε όλα όσα είχε η αυλή του σχολείου ,είχα ξεχάσει να γράψω για τα λασάνια,τους μικρούς κήπους από λαχανικά που οι δάσκαλοι μας έδειχναν πως να φυτεύομαι σπόρια και να έχουμε λαχανικά και πως να τα φροντίζουμε.
Αυτό το (μάθημα) που στην ουσία δεν ήταν μάθημα το έκαναν οι μεγάλες τάξεις.
Στη μια μεριά της αυλής ο δάσκαλος έβαζε και σκάλιζαν κάμποσο χώρο και μετά το μοίραζε σε ομάδες των δυο ατόμων όπου και φύτευαν ,μαρούλια σπανάκι,κρεμμυδάκια μαϊντανό και ίσως κάποια άλλα που δε θυμάμαι τώρα.Αυτά τα λαχανικά τα παιδιά που τους είχε μοιραστεί ο τόπος ήταν υπεύθυνα να τα ποτίζουν και να τα ξεχορταριάζουν μέχρι να μεγαλώσουν.
Έχω την εντύπωση ότι οι δάσκαλοι μαζεύαν και τα λαχανικά τους!
Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011
Τα δεντρά του χωρκού τζιαι τα κοπελλούθκια
Σήμερα θα γράψω για ορισμένα δέντρα στο χωριό μας που εμεις τα παιδιά (κλέβαμε )τους καρπούς τους.
Ως γνωστό το χωριό μας παρήγαγε πορτοκάλια και τα Καλοκαίρια μερικοί έβαζαν και ποστάνια.
Από αυτά τα φρούτα σπάνια απλώναμε το χέρι να κόψουμε γιατί ήταν τόσα πολλά που δεν εθεωρείτουν (κλεψιά) βέβαια έτσι νομίζω εγώ,γιατί εκείνοι που είχαν τα περβόλια αν εθωρούσαν κανένα να κόφκει κανένα πορτοκάλλι ήταν να πουν ότι τους εκλεψεν ο τάδε.
Όμως εμας τωρά ενδιαφέρουν μας τα άλλα τα δεντρά.
Οι συτζιές του Γιαννουθκιού ήταν στο δρόμο στο έμπα του χωρκού ,τα ευλοημένα ήταν δυνατόν να ρέξεις τζιαι να μεν απλώσεις το σιέρι σου; μαύρα άσπρα βάρταινα ,μα νάταν μόνον τούτο; ελα που εσυναούμαστεν ούλλα τα κοπελλούθκια ,μαζί τζιαι τα αγγόνια του τζιαι εφυλάαμεν να μεν έρτει ο γέρος τζιαι μας βάλει του βούρου,μα εν τζιαι επούλαν τα ,αλλά εφώναζε μας άμαν μας εθώρε γιατί τζιαμέ ήταν τζιαι το τρυφίλλι ,εμπέναμεν μέσα τα πελλοκοπελούθκια τζιαι όσο νάναι εκαμνα με τη ζημιά!
Ο Θεός μακαρίσει τον!
Kοντά στο σχολείο ήταν τα άλλα δεντρά που ορμούσαμεν πάνω τους εμεις τα κοπελλούθκια.Ηταν οι μουραπελλιές του Κυριάκου του Αντρία ,εδώ κόβαμε όσες θέλαμε τζιαι εν μας ελαλούσε τίποτε κανένας ,η αλήθκεια εν ήταν τζιαι μέσα στο δρόμο όπως οι συτζιές! Θεός συγχωρέσει τον.
Που τη άλλη μερκά του σχολείου τζιαι αρκετά μέσα που το σχολείο είσιε μιαν μοσφυλιάν ,ενι ξέρω τίνος ήταν αλάσσαμεν της τα φώτα! τζιαι τζιαμέ κατάϋρα ήταν οι ροθκιές του Γιαννακού, εκάμναν τα πιο μεγάλα τζιαι κατακότσινα ρόθκια ,επήενα με τις αγγόνισσες του τζιαι εκόφκαμεν .
Αμαν θωρώ πουθενά ροθκιά πάντα συγκρίνω τες με τζιήνες,ενεν βρέθηκεν καμιά αντάξια τους!
Ο Θεός να τον σηγχωρέσει τζιαι τούτον.
Αλλά τζιαι εμάς που τους επειράζαμεν τα δεντρά τους!
Ως γνωστό το χωριό μας παρήγαγε πορτοκάλια και τα Καλοκαίρια μερικοί έβαζαν και ποστάνια.
Από αυτά τα φρούτα σπάνια απλώναμε το χέρι να κόψουμε γιατί ήταν τόσα πολλά που δεν εθεωρείτουν (κλεψιά) βέβαια έτσι νομίζω εγώ,γιατί εκείνοι που είχαν τα περβόλια αν εθωρούσαν κανένα να κόφκει κανένα πορτοκάλλι ήταν να πουν ότι τους εκλεψεν ο τάδε.
Όμως εμας τωρά ενδιαφέρουν μας τα άλλα τα δεντρά.
Οι συτζιές του Γιαννουθκιού ήταν στο δρόμο στο έμπα του χωρκού ,τα ευλοημένα ήταν δυνατόν να ρέξεις τζιαι να μεν απλώσεις το σιέρι σου; μαύρα άσπρα βάρταινα ,μα νάταν μόνον τούτο; ελα που εσυναούμαστεν ούλλα τα κοπελλούθκια ,μαζί τζιαι τα αγγόνια του τζιαι εφυλάαμεν να μεν έρτει ο γέρος τζιαι μας βάλει του βούρου,μα εν τζιαι επούλαν τα ,αλλά εφώναζε μας άμαν μας εθώρε γιατί τζιαμέ ήταν τζιαι το τρυφίλλι ,εμπέναμεν μέσα τα πελλοκοπελούθκια τζιαι όσο νάναι εκαμνα με τη ζημιά!
Ο Θεός μακαρίσει τον!
Kοντά στο σχολείο ήταν τα άλλα δεντρά που ορμούσαμεν πάνω τους εμεις τα κοπελλούθκια.Ηταν οι μουραπελλιές του Κυριάκου του Αντρία ,εδώ κόβαμε όσες θέλαμε τζιαι εν μας ελαλούσε τίποτε κανένας ,η αλήθκεια εν ήταν τζιαι μέσα στο δρόμο όπως οι συτζιές! Θεός συγχωρέσει τον.
Που τη άλλη μερκά του σχολείου τζιαι αρκετά μέσα που το σχολείο είσιε μιαν μοσφυλιάν ,ενι ξέρω τίνος ήταν αλάσσαμεν της τα φώτα! τζιαι τζιαμέ κατάϋρα ήταν οι ροθκιές του Γιαννακού, εκάμναν τα πιο μεγάλα τζιαι κατακότσινα ρόθκια ,επήενα με τις αγγόνισσες του τζιαι εκόφκαμεν .
Αμαν θωρώ πουθενά ροθκιά πάντα συγκρίνω τες με τζιήνες,ενεν βρέθηκεν καμιά αντάξια τους!
Ο Θεός να τον σηγχωρέσει τζιαι τούτον.
Κυριακή 12 Ιουνίου 2011
Κατακλυσμός και καταβρέξιμο
Θυμάμαι που καταβρέχαμε ο ένας τον άλλο είτε με ένα ποτήρι νερό είτε με τα ψεύτικα πλαστικά πιστολάκια (πιτσικλούθκια )
Στο χωριό μου εμείς τα παιδιά δεν χάναμε τέτοιες ευκαιρίες για παιχνίδι και αυτη τη μέρα το παιχνίδι ήταν εντελώς διαφορετικό απ'όλες τις άλλες μέρες.
Ήταν ιεροτελεστία καταρχήν έπρεπε να προμηθευτούμε απο τις προηγούμενε μέρες κάποιο πιστολάκι για να μην κουβαλάμε κουβαδάκια με νερό όταν θα στηνόμασταν στη γωνία να καταβρέξουμε τους φίλους μας!
Κάποια παιδιά ξεπερνούσαν τα όρια και ρίχνανε νερό και σε μεγάλους, ποιος είδε το Θεό και δεν το εφοβήθη !
Τρέχαμε σαν παλαβά όλες τις γειτονιές για να καταβρέξουμε κόσμο και ξανά στο σπίτι ,γιατί λουζόμασταν αρκετό νερό και έπρεπε να αλλάξουμε και καναδυό φορές και φυσικά να ακούσουμε και τις παρατηρήσεις απο τη μάνα μας ότι θα πουντιάσουμε και θα μας τρέχει στο γιατρό μετά.Τίποτα δεν παθαίναμε τότε ήμασταν ένα με τη φύση το είναι μας είχε γίνει ενα με το κρύο τη ζέστη το χώμα!
Και όμως ήταν όμορφα χρόνια και τι δε θα έδινα για να ξαναπεράσω μια τέτοια μέρα στο χωριό μου μαζί με τους φίλους να καταβρέχουμε ο ένας τον άλλο !
Καλό καταβρέξιμο σε όσους ακόμα διατηρούν το έθιμο!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
