Έχω ξαναγράψει για το σχολείο του χωριού μου αλλά σήμερα θα ξαναγράψω αφού μου το ζητά ο συγχωριανός μου!
Όταν πήγαινα εγώ σχολείο τη δεκαετία το 60 είχαμε δυο αίθουσες διδασκαλίας και δυο δασκάλους.
Η κάθε αίθουσα είχε τρεις τάξεις συνήθως η πρώτη ήταν με την έκτη και την πέμπτη ή την τετάρτη δε θυμάμαι ακριβώς σε άλλη ανάρτηση είχα γράψει λεπτομέρειες για το εσωτερικό των τάξεων αλλά και για το προαύλιο .
Και ενώ είχα αναφερθεί σε όλα όσα είχε η αυλή του σχολείου ,είχα ξεχάσει να γράψω για τα λασάνια,τους μικρούς κήπους από λαχανικά που οι δάσκαλοι μας έδειχναν πως να φυτεύομαι σπόρια και να έχουμε λαχανικά και πως να τα φροντίζουμε.
Αυτό το (μάθημα) που στην ουσία δεν ήταν μάθημα το έκαναν οι μεγάλες τάξεις.
Στη μια μεριά της αυλής ο δάσκαλος έβαζε και σκάλιζαν κάμποσο χώρο και μετά το μοίραζε σε ομάδες των δυο ατόμων όπου και φύτευαν ,μαρούλια σπανάκι,κρεμμυδάκια μαϊντανό και ίσως κάποια άλλα που δε θυμάμαι τώρα.Αυτά τα λαχανικά τα παιδιά που τους είχε μοιραστεί ο τόπος ήταν υπεύθυνα να τα ποτίζουν και να τα ξεχορταριάζουν μέχρι να μεγαλώσουν.
Ήταν μια εμπειρία στη μαθητική μας ζωή.
Έχω την εντύπωση ότι οι δάσκαλοι μαζεύαν και τα λαχανικά τους!
Σήμερα θα γράψω για ορισμένα δέντρα στο χωριό μας που εμεις τα παιδιά (κλέβαμε )τους καρπούς τους.
Ως γνωστό το χωριό μας παρήγαγε πορτοκάλια και τα Καλοκαίρια μερικοί έβαζαν και ποστάνια.
Από αυτά τα φρούτα σπάνια απλώναμε το χέρι να κόψουμε γιατί ήταν τόσα πολλά που δεν εθεωρείτουν (κλεψιά) βέβαια έτσι νομίζω εγώ,γιατί εκείνοι που είχαν τα περβόλια αν εθωρούσαν κανένα να κόφκει κανένα πορτοκάλλι ήταν να πουν ότι τους εκλεψεν ο τάδε.
Όμως εμας τωρά ενδιαφέρουν μας τα άλλα τα δεντρά.
Οι συτζιές του Γιαννουθκιού ήταν στο δρόμο στο έμπα του χωρκού ,τα ευλοημένα ήταν δυνατόν να ρέξεις τζιαι να μεν απλώσεις το σιέρι σου; μαύρα άσπρα βάρταινα ,μα νάταν μόνον τούτο; ελα που εσυναούμαστεν ούλλα τα κοπελλούθκια ,μαζί τζιαι τα αγγόνια του τζιαι εφυλάαμεν να μεν έρτει ο γέρος τζιαι μας βάλει του βούρου,μα εν τζιαι επούλαν τα ,αλλά εφώναζε μας άμαν μας εθώρε γιατί τζιαμέ ήταν τζιαι το τρυφίλλι ,εμπέναμεν μέσα τα πελλοκοπελούθκια τζιαι όσο νάναι εκαμνα με τη ζημιά!
Ο Θεός μακαρίσει τον!
Kοντά στο σχολείο ήταν τα άλλα δεντρά που ορμούσαμεν πάνω τους εμεις τα κοπελλούθκια.Ηταν οι μουραπελλιές του Κυριάκου του Αντρία ,εδώ κόβαμε όσες θέλαμε τζιαι εν μας ελαλούσε τίποτε κανένας ,η αλήθκεια εν ήταν τζιαι μέσα στο δρόμο όπως οι συτζιές! Θεός συγχωρέσει τον.
Που τη άλλη μερκά του σχολείου τζιαι αρκετά μέσα που το σχολείο είσιε μιαν μοσφυλιάν ,ενι ξέρω τίνος ήταν αλάσσαμεν της τα φώτα! τζιαι τζιαμέ κατάϋρα ήταν οι ροθκιές του Γιαννακού, εκάμναν τα πιο μεγάλα τζιαι κατακότσινα ρόθκια ,επήενα με τις αγγόνισσες του τζιαι εκόφκαμεν .
Αμαν θωρώ πουθενά ροθκιά πάντα συγκρίνω τες με τζιήνες,ενεν βρέθηκεν καμιά αντάξια τους!
Ο Θεός να τον σηγχωρέσει τζιαι τούτον.
Αλλά τζιαι εμάς που τους επειράζαμεν τα δεντρά τους!
Του κατακλυσμού σήμερα και οι μνήμες πολλές καταρχήν αργία για τους μεγάλους και παιχνίδι για τους μικρούς.
Θυμάμαι που καταβρέχαμε ο ένας τον άλλο είτε με ένα ποτήρι νερό είτε με τα ψεύτικα πλαστικά πιστολάκια (πιτσικλούθκια )
Στο χωριό μου εμείς τα παιδιά δεν χάναμε τέτοιες ευκαιρίες για παιχνίδι και αυτη τη μέρα το παιχνίδι ήταν εντελώς διαφορετικό απ'όλες τις άλλες μέρες.
Ήταν ιεροτελεστία καταρχήν έπρεπε να προμηθευτούμε απο τις προηγούμενε μέρες κάποιο πιστολάκι για να μην κουβαλάμε κουβαδάκια με νερό όταν θα στηνόμασταν στη γωνία να καταβρέξουμε τους φίλους μας!
Κάποια παιδιά ξεπερνούσαν τα όρια και ρίχνανε νερό και σε μεγάλους, ποιος είδε το Θεό και δεν το εφοβήθη !
Τρέχαμε σαν παλαβά όλες τις γειτονιές για να καταβρέξουμε κόσμο και ξανά στο σπίτι ,γιατί λουζόμασταν αρκετό νερό και έπρεπε να αλλάξουμε και καναδυό φορές και φυσικά να ακούσουμε και τις παρατηρήσεις απο τη μάνα μας ότι θα πουντιάσουμε και θα μας τρέχει στο γιατρό μετά.Τίποτα δεν παθαίναμε τότε ήμασταν ένα με τη φύση το είναι μας είχε γίνει ενα με το κρύο τη ζέστη το χώμα!
Και όμως ήταν όμορφα χρόνια και τι δε θα έδινα για να ξαναπεράσω μια τέτοια μέρα στο χωριό μου μαζί με τους φίλους να καταβρέχουμε ο ένας τον άλλο !
Καλό καταβρέξιμο σε όσους ακόμα διατηρούν το έθιμο!
Είναι φορές που δεν ξέρω τι να γράψω,δεν έχω και ανταπόκριση και έχω διερωτηθεί πολλές φορές πως αν κάποιος συγχωριανός έψαχνε να βρει κάτι για το χωριό του θα είχε βρει αυτό το ιστολόγιο και θα μπορούσε να πει δυο λόγια πάνω σε αυτά που γράφω,ίσως κάποια πράγματα που εγώ δε θυμάμαι.
Σήμερα λέω να θυμηθώ τα παιχνίδια που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά τα γράφω μόνο και μόνο για να μη ξεχαστούν.
Οι γειτονιές είναι ο καλύτερος τόπος για να παίζει ένα παιδί(εκτός από τις σημερινές) εγώ στο χωριό μου όταν ήμουν παιδί είχα ευχαριστηθεί παιχνίδι που θα το ζήλευαν πολλά σημερινά παιδιά.
Θα απαριθμήσω μερικά από τα παιχνίδια που παίζαμε στις γειτονιές,παίζαμε βασιλέα στην Ελλάδα νομίζω το λένε σκάλα(δεν είμαι σίγουρη αυτή τη στιγμή)
,Ο βασιλέας παιζόταν από κορίτσια και είναι το παιχνίδι όπου κάτω στο δρόμο ζωγραφίζαμε με κιμωλία ή και ένα κομμάτι ασβέστη σχήματα και με μια πέτρα πλακέ άρχιζε το παιχνίδι πάντα με το ένα πόδι (κουτσό).
Τα σκατούλια ήταν ένα άλλο παιχνίδι που παιζόταν και από τα αγόρια βάζαμε μερικές πλακέ πέτρες τη μια πάνω στην άλλη τραβάγαμε και κάποιες γραμμές για σύνορο και με μία άλλη πέτρα επίσης πλακέ σημαδεύαμε τη σωρό για να ρίξουμε όσες πιο πολλές γινόταν.(Ακριβώς τώρα την όλη διαδικασία του παιχνιδιού λεπτομερώς δε τη θυμάμαι)
Άλλα παιχνίδια ήταν με τη μπάλα ,με τη μπάλα παίζαμε διάφορα παιχνίδια και με πιο πολλά παιδιά η μπάλα έχει τη δυνατότητα να μαζεύει πολλά παιδιά στο παιχνίδι ίσως γι' αυτό την αγαπάνε όλοι.
Το αγαπημένο μας παιχνίδι ήταν το κρυφτό τα Καλοκαίρια ,να κρυβόμαστε πίσω από τις πέτρινες βρύσες(εύκολος στόχος βέβαια να σε βρει αυτός που τα φύλαγε)αλλά όταν κρυβόμασταν μέσα στα χόρτα ήταν απόλαυση ,άντε να σε βρει μέσα στα χόρτα !
Τα κορίτσια είχαμε και τα πεντόβολα (τα λέγαμε εξαγιά ;) με τις μικρές στρογγυλές πέτρες και με τα χέρια γινόταν ένα πολύ ήσυχο παιχνίδι κάτω στα καλντερίμια από δυο άτομα σηνύθως.
Τα αγόρια είχαν τα ππιριλιά(βόλους) (έπαιζα και εγώ καμιά φορά) και όταν δεν είχανε βόλους έπαιζαν με τα λιλίτσια( τα καπάκια από τις μπύρες και τις κόκα κόλεςή άλλο αναψυκτικό.
Ποιο άλλο να θυμηθώ;;;Ήταν και το περνά περνά η μέλισσα ,αυτό το παίζαμε στο σχολείο και ένα άλλο που ήταν δυο ομάδες η μια απέναντι από την άλλη και πιασμένες η καθεμιά από τα χέρια σχημάτιζαν δυο σειρές μετά η μια ομάδα διάλεγε ένα παιδί από την άλλη ομάδα και αυτό το παιδί έπρεπε να τρέξει και με δύναμη να χωρίσει την ομάδα που το διάλεξε αν δεν τα κατάφερνε να (σπάσει )την αλυσίδα από τα χέρια το κρατούσαν όμηρο αν όμως την έσπαγε έπαιρνε μαζί του αυτούς που χώριζε από την ομάδα.
Άλλο;;;; Καμιά φορά παίζαμε και χαρτιά!!
Ναι παίζαμε και σχοινάκι ,δε θυμάμαι άλλο !
Σας αφήνω με την ελπίδα αν θυμηθείτε εσείς κάποιο άλλο από τα παιδικά σας χρόνια να μου το γράψετε.
Παρολίγον να ξεχάσω τις κουμπάρες που παίζαμε όλα τα κορίτσια!
Στιγμές από το χωριό πριν από πολλά χρόνια
Ο δρόμος αυτός είναι η γειτονιά του θείου μου του Ανδρέα της αδελφής μου της Κυριακούς του Κυριάκου του που είχε το λεωφορείο του Βελισσή του Γιαννουθκιύ ,του Ευστάθιου,του Πούλλου και του Σολομού ,πολλοί έχουν μακαριστεί,τα ονόματα τα έγραψα όπως τα θυμούμαι.
Στη φωτογραφία είμαι εγώ με το άσπρο φανελάκι και η Μυρούλλα ,τα αγόρια κάτω ξέρω ότι τα τρία είναι τα αρφοτέχνια μου ,ο Τάσος ο Γιαννής ,ο Α ντρος για τους άλλους δεν είμαι απόλυτα σίγουρη και έτσι δε γράφω.
Κάτω στο δρόμο ήταν φασόλια ξερά νομίζω απλωμένα,τη φωτό μας την έβγαλε ο Μιχαλάκης του Κυριάκου που είχε έλθει για διακοπές από την Αγγλία.
Ήταν μια εμπειρία στη μαθητική μας ζωή.
