Νικήτας

Φωτογραφίες του χωριού μου!

2012-01-23T09:45:00.000-08:00

Το χωρκό μας

2012-01-09T10:51:00.000-08:00

Eν το χωρκό σας ,εγιώ ξέρω σχεδόν όλα ποια είναι ,βάλτε το νου σας να τα έβρετε!Αλλην ημέραν να γράψω που εν το κάθε σπίτι,τωρά είμαι ποσταμένη!

Χρόνια πολλά!

2011-12-26T07:15:00.000-08:00

Χρόνια πολλά χωριανοί και του χρόνου στο χωρκό μας!!

xωρίς λόγια!

2011-12-23T06:27:00.000-08:00

Βάζω τα ονόματα των μαθητών τα πήρα όπως και τη φωτογραφία από τον Στέλιο του Λούκα

Πρώτη σειρά από αριστερά

Νίκη του Φανή

Χρίστα του Λεωνίδα

Μυρούλλα του Κυριάκου

Ανδρούλλα Καρκώτη

Χριστίνα Αντωνιάδου

Μάρω Βασιλείου

Κούλλα Κανέζου(Θεός συγχωρέσει τη)

Σκευούλα Κατσάρη

Πρώτη σειρά αγόρια από αριστερά

Αντρος του Αρέστη

Αντρος του Σολωμού

Αντρος Παπαγγελοδήμου

Κυριάκος του Βασίλη

Γιώρκος του Αντρέα(Ευρώπης)

Γιαννάκης Αντωνιάδης

Γιώρκος Παραγιάλης

Στελλάκης του Λούκα

Αγόρια πάνω σειράς από αριστερά

Σάββας Βελισσή( Θεός συγχωρέσει τον)

Αντωνάκης του Κώστα

Αντρος Κλεάνθους

Τάσσος Ευσταθίου

Αντρος του Νίκου

Χριστάκης του Πετρή

Μαθητική φωτογραφία!

2011-12-22T12:16:00.000-08:00

Ένα φεγγάρι που πήγα γυμνάσιο είχαμε πάει και εκδρομή στους Σόλους εκεί βγάλαμε αυτή τη φωτογραφία εγώ είμαι δεύτερη όρθια από αριστερά και η Μάρω η αγαπημένη γειτόνισσα μου δεύτερη από δεξιά όρθια!Τη φωτογραφία μου την έστειλε η Αφρούλλα Κουντούρη από τη Γαληνή και τώρα στον Καναδά είναι καθιστή δεξιά!

Ο νέος πρόεδρος του χωριού μου!

2011-12-20T06:33:00.000-08:00

Με μεγάλη μου ΧΑΡΑ έμαθα ότι ο συγχωριανός μας και πολυαγαπημένος γείτονας μου Ανδρέας Βασιλειάδης (ο Αντρίκος ,ο γιος της θκειας μου της Ελένης και του μακαρίτη του θκειού μου του Βασίλη) εφκήκε πρόεδρος του χωρκού μας.Μπράβο σου και συγχαρητήρια Αντρίκκο μου, έφκαλε το χωρκό μας ότι καλύτερο είχε.Που μέναν ότι θέλεις !.Τζιαι εγιω προς το παρόν έβαλα μια φωτογραφία της γειτονιάς μας !

Μαθητές του Μόρφου

2011-12-12T09:16:00.000-08:00

Αυτή η φωτογραφία είναι από την εμπορική σχολή του Μόρφου και εδω είναι κάποιοι χωριανοί μας δεξιά όρθιοι!

Σε αυτές τις φωτογραφίες υπάρχουν χωριανοί μας ο Ενα ς ειναι ο Δημήτρης της Ελένης και του Βασίλη και ο άλλος ο Κόκος του Αχιλλέα!Δεν αναγνώρισα κάποιος άλλον!

Ποδοσφαιρική ομάδα αστυνομίας Μόρφου

2011-12-06T07:35:00.000-08:00

Είναι η ποδοσφαιρική ομάδα αστυνομίας Μόρφου ,Εγω αναγνώρισα τον Αντρίκκο του Κυριάκου και τον Ηράκλη!

Ευχές!

2011-12-02T11:40:00.000-08:00

Εύχομαι στους 2 υποψήφιους για την προεδρία του χωριού μας καλή επιτυχία!

Τα λασάνια

2011-11-03T11:32:00.000-07:00

Έχω ξαναγράψει για το σχολείο του χωριού μου αλλά σήμερα θα ξαναγράψω αφού μου το ζητά ο συγχωριανός μου!
Όταν πήγαινα εγώ σχολείο τη δεκαετία το 60 είχαμε δυο αίθουσες διδασκαλίας και δυο δασκάλους.
Η κάθε αίθουσα είχε τρεις τάξεις συνήθως η πρώτη ήταν με την έκτη και την πέμπτη ή την τετάρτη δε θυμάμαι ακριβώς σε άλλη ανάρτηση είχα γράψει λεπτομέρειες για το εσωτερικό των τάξεων αλλά και για το προαύλιο .
Και ενώ είχα αναφερθεί σε όλα όσα είχε η αυλή του σχολείου ,είχα ξεχάσει να γράψω για τα λασάνια,τους μικρούς κήπους από λαχανικά που οι δάσκαλοι μας έδειχναν πως να φυτεύομαι σπόρια και να έχουμε λαχανικά και πως να τα φροντίζουμε.
Αυτό το (μάθημα) που στην ουσία δεν ήταν μάθημα το έκαναν οι μεγάλες τάξεις.
Στη μια μεριά της αυλής ο δάσκαλος έβαζε και σκάλιζαν κάμποσο χώρο και μετά το μοίραζε σε ομάδες των δυο ατόμων όπου και φύτευαν ,μαρούλια σπανάκι,κρεμμυδάκια μαϊντανό και ίσως κάποια άλλα που δε θυμάμαι τώρα.Αυτά τα λαχανικά τα παιδιά που τους είχε μοιραστεί ο τόπος ήταν υπεύθυνα να τα ποτίζουν και να τα ξεχορταριάζουν μέχρι να μεγαλώσουν.

Ήταν μια εμπειρία στη μαθητική μας ζωή.
Έχω την εντύπωση ότι οι δάσκαλοι μαζεύαν και τα λαχανικά τους!

Τα δεντρά του χωρκού τζιαι τα κοπελλούθκια

2011-10-07T09:49:00.000-07:00

Σήμερα θα γράψω για ορισμένα δέντρα στο χωριό μας που εμεις τα παιδιά (κλέβαμε )τους καρπούς τους.
Ως γνωστό το χωριό μας παρήγαγε πορτοκάλια και τα Καλοκαίρια μερικοί έβαζαν και ποστάνια.
Από αυτά τα φρούτα σπάνια απλώναμε το χέρι να κόψουμε γιατί ήταν τόσα πολλά που δεν εθεωρείτουν (κλεψιά) βέβαια έτσι νομίζω εγώ,γιατί εκείνοι που είχαν τα περβόλια αν εθωρούσαν κανένα να κόφκει κανένα πορτοκάλλι ήταν να πουν ότι τους εκλεψεν ο τάδε.
Όμως εμας τωρά ενδιαφέρουν μας τα άλλα τα δεντρά.
Οι συτζιές του Γιαννουθκιού ήταν στο δρόμο στο έμπα του χωρκού ,τα ευλοημένα ήταν δυνατόν να ρέξεις τζιαι να μεν απλώσεις το σιέρι σου; μαύρα άσπρα βάρταινα ,μα νάταν μόνον τούτο; ελα που εσυναούμαστεν ούλλα τα κοπελλούθκια ,μαζί τζιαι τα αγγόνια του τζιαι εφυλάαμεν να μεν έρτει ο γέρος τζιαι μας βάλει του βούρου,μα εν τζιαι επούλαν τα ,αλλά εφώναζε μας άμαν μας εθώρε γιατί τζιαμέ ήταν τζιαι το τρυφίλλι ,εμπέναμεν μέσα τα πελλοκοπελούθκια τζιαι όσο νάναι εκαμνα με τη ζημιά!
Ο Θεός μακαρίσει τον!
Kοντά στο σχολείο ήταν τα άλλα δεντρά που ορμούσαμεν πάνω τους εμεις τα κοπελλούθκια.Ηταν οι μουραπελλιές του Κυριάκου του Αντρία ,εδώ κόβαμε όσες θέλαμε τζιαι εν μας ελαλούσε τίποτε κανένας ,η αλήθκεια εν ήταν τζιαι μέσα στο δρόμο όπως οι συτζιές! Θεός συγχωρέσει τον.
Που τη άλλη μερκά του σχολείου τζιαι αρκετά μέσα που το σχολείο είσιε μιαν μοσφυλιάν ,ενι ξέρω τίνος ήταν αλάσσαμεν της τα φώτα! τζιαι τζιαμέ κατάϋρα ήταν οι ροθκιές του Γιαννακού, εκάμναν τα πιο μεγάλα τζιαι κατακότσινα ρόθκια ,επήενα με τις αγγόνισσες του τζιαι εκόφκαμεν .
Αμαν θωρώ πουθενά ροθκιά πάντα συγκρίνω τες με τζιήνες,ενεν βρέθηκεν καμιά αντάξια τους!
Ο Θεός να τον σηγχωρέσει τζιαι τούτον.

Αλλά τζιαι εμάς που τους επειράζαμεν τα δεντρά τους!

Κατακλυσμός και καταβρέξιμο

2011-06-12T21:08:00.000-07:00

Του κατακλυσμού σήμερα και οι μνημες πολλές καταρχήν αργία για τους μεγάλους και παιχνίδι για τους μικρούς.
Θυμάμαι που καταβρέχαμε ο ένας τον άλλο είτε με ένα ποτήρι νερό είτε με τα ψεύτικα πλαστικά πιστολάκια (πιτσικλούθκια ) .
Καλά να περάσετε! και ρίξτε λίγο νερό ο ένας στον άλλον όσο για να θυμηθείτε τα παιδικά σας χρόνια!

Φωτογραφία

2011-05-30T21:04:00.000-07:00

Σήμερα σας βάζω μια φωτογραφία με τους χωριανούς μας τους ποδοσφαιριστές τον Ευθύμιο και τον Ανδρέα τον Κατσαρή αυτή η φωτογραφία ήταν κρεμασμένη στο σύλλογο του Διγενή στου Μόρφου κάποια παιδιά από τον Ποταμό του Κάμπου την πήραν με διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους πριν λίγες μέρες και την βάλανε στο ιντερνετ

Παιχνίδια των παιδικών μα χρόνων

2011-05-11T09:14:00.000-07:00

Είναι φορές που δεν ξέρω τι να γράψω,δεν έχω και ανταπόκριση και έχω διερωτηθεί πολλές φορές πως αν κάποιος συγχωριανός έψαχνε να βρει κάτι για το χωριό του θα είχε βρει αυτό το ιστολόγιο και θα μπορούσε να πει δυο λόγια πάνω σε αυτά που γράφω,ίσως κάποια πράγματα που εγώ δε θυμάμαι.
Σήμερα λέω να θυμηθώ τα παιχνίδια που παίζαμε όταν ήμασταν παιδιά τα γράφω μόνο και μόνο για να μη ξεχαστούν.

Σε αυτό το δρόμο έχουμε παίξει όλα τα παιχνίδια που ανέφερα με όλα αυτά τα παιδιά στη φωτογραφία!ω

Οι γειτονιές είναι ο καλύτερος τόπος για να παίζει ένα παιδί(εκτός από τις σημερινές) εγώ στο χωριό μου όταν ήμουν παιδί είχα ευχαριστηθεί παιχνίδι που θα το ζήλευαν πολλά σημερινά παιδιά.
Θα απαριθμήσω μερικά από τα παιχνίδια που παίζαμε στις γειτονιές,παίζαμε βασιλέα στην Ελλάδα νομίζω το λένε σκάλα(δεν είμαι σίγουρη αυτή τη στιγμή)
,Ο βασιλέας παιζόταν από κορίτσια και είναι το παιχνίδι όπου κάτω στο δρόμο ζωγραφίζαμε με κιμωλία ή και ένα κομμάτι ασβέστη σχήματα και με μια πέτρα πλακέ άρχιζε το παιχνίδι πάντα με το ένα πόδι (κουτσό).
Τα σκατούλια ήταν ένα άλλο παιχνίδι που παιζόταν και από τα αγόρια βάζαμε μερικές πλακέ πέτρες τη μια πάνω στην άλλη τραβάγαμε και κάποιες γραμμές για σύνορο και με μία άλλη πέτρα επίσης πλακέ σημαδεύαμε τη σωρό για να ρίξουμε όσες πιο πολλές γινόταν.(Ακριβώς τώρα την όλη διαδικασία του παιχνιδιού λεπτομερώς δε τη θυμάμαι)
Άλλα παιχνίδια ήταν με τη μπάλα ,με τη μπάλα παίζαμε διάφορα παιχνίδια και με πιο πολλά παιδιά η μπάλα έχει τη δυνατότητα να μαζεύει πολλά παιδιά στο παιχνίδι ίσως γι' αυτό την αγαπάνε όλοι.

Το αγαπημένο μας παιχνίδι ήταν το κρυφτό τα Καλοκαίρια ,να κρυβόμαστε πίσω από τις πέτρινες βρύσες(εύκολος στόχος βέβαια να σε βρει αυτός που τα φύλαγε)αλλά όταν κρυβόμασταν μέσα στα χόρτα ήταν απόλαυση ,άντε να σε βρει μέσα στα χόρτα !
Τα κορίτσια είχαμε και τα πεντόβολα (τα λέγαμε εξαγιά ;) με τις μικρές στρογγυλές πέτρες και με τα χέρια γινόταν ένα πολύ ήσυχο παιχνίδι κάτω στα καλντερίμια από δυο άτομα σηνύθως.
Τα αγόρια είχαν τα ππιριλιά(βόλους) (έπαιζα και εγώ καμιά φορά) και όταν δεν είχανε βόλους έπαιζαν με τα λιλίτσια( τα καπάκια από τις μπύρες και τις κόκα κόλεςή άλλο αναψυκτικό.

Ποιο άλλο να θυμηθώ;;;Ήταν και το περνά περνά η μέλισσα ,αυτό το παίζαμε στο σχολείο και ένα άλλο που ήταν δυο ομάδες η μια απέναντι από την άλλη και πιασμένες η καθεμιά από τα χέρια σχημάτιζαν δυο σειρές μετά η μια ομάδα διάλεγε ένα παιδί από την άλλη ομάδα και αυτό το παιδί έπρεπε να τρέξει και με δύναμη να χωρίσει την ομάδα που το διάλεξε αν δεν τα κατάφερνε να (σπάσει )την αλυσίδα από τα χέρια το κρατούσαν όμηρο αν όμως την έσπαγε έπαιρνε μαζί του αυτούς που χώριζε από την ομάδα.
Άλλο;;;; Καμιά φορά παίζαμε και χαρτιά!!
Ναι παίζαμε και σχοινάκι ,δε θυμάμαι άλλο !
Σας αφήνω με την ελπίδα αν θυμηθείτε εσείς κάποιο άλλο από τα παιδικά σας χρόνια να μου το γράψετε.

Παρολίγον να ξεχάσω τις κουμπάρες που παίζαμε όλα τα κορίτσια!

Γειτονιές από το παρελθόν

2011-05-07T22:54:00.000-07:00

Στιγμές από το χωριό πριν από πολλά χρόνια
Ο δρόμος αυτός είναι η γειτονιά του θείου μου του Ανδρέα της αδελφής μου της Κυριακούς του Κυριάκου του που είχε το λεωφορείο του Βελισσή του Γιαννουθκιύ ,του Ευστάθιου,του Πούλλου και του Σολομού ,πολλοί έχουν μακαριστεί,τα ονόματα τα έγραψα όπως τα θυμούμαι.
Στη φωτογραφία είμαι εγώ με το άσπρο φανελάκι και η Μυρούλλα ,τα αγόρια κάτω ξέρω ότι τα τρία είναι τα αρφοτέχνια μου ,ο Τάσος ο Γιαννής ,ο Α ντρος για τους άλλους δεν είμαι απόλυτα σίγουρη και έτσι δε γράφω.

Κάτω στο δρόμο ήταν φασόλια ξερά νομίζω απλωμένα,τη φωτό μας την έβγαλε ο Μιχαλάκης του Κυριάκου που είχε έλθει για διακοπές από την Αγγλία.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

2011-05-01T02:17:00.000-07:00

Καλό μήνα συγχωριανοί

2011-04-17T12:06:00.003-07:00

Αν πατήσετε στο τίτλο πιο κάτω που λέει ( Πάσχα στο χωριό )θα δείτε την ανάρτηση.

πραγματοποίησε τα όνειρα σου: Πάσχα στο χωριό

2011-04-17T12:03:00.000-07:00

πραγματοποίησε τα όνειρα σου: Πάσχα στο χωριό

Πετραύλακα

2011-04-10T04:30:00.000-07:00

Η Άνοιξη μπήκε για τα καλά εδώ και εγώ έχω να γράψω για το χωριό μας από το Φθινόπωρο,καιρό τώρα έλεγα να γράψω για τα πετραύλακα και τελικά πήρα την απόφαση κουβεντιάζοντας στο φέιςμπουκ με το γιο του δασκάλου που είχαμε πριν πολλά χρόνια του κυρίου Ανδρέα Θωμά,είμαι σίγουρη πως όλοι τον θυμάστε!
Για τους δασκάλους μας θα γράψω άλλη φορά .
Στη περιοχή μας είχε πάρα πολλά νερά θάλεγα ότι ήταν τόπος ευλογημένος(δεν ξέρω κατά πόσο το γνωρίζαμε αυτό τότε),έτσι είχαμε πολύ πράσινο, στο χωριό μας υπήρχαν τα περβόλια και τα μποστάνια ,χωρίς νερό δεν θα υπήρχε τίποτα γιατί από μόνα τους τίποτα δεν φύτρωνε ,ο κόσμος ότι φύτευε και πότιζε είχε.
Μόνο τα χορτάρια φύτρωναν μόνα τους τα πετραύλακα όμως το καλοκαίρι ήταν χάρμα οφθαλμών,εμένα μου άρεσαν, όταν έτρεχε το νερό γάργαρο και το άκουγες μέσα στο κατακαλόκαιρο ήταν μια πνοή δροσιάς πόσες φορές δεν(δανειστήκαμε) νερό από εκεί για να ποτίσουμε τα λουλούδια μας ή να ραντίσουμε τις αυλές μας!
Θυμάμαι που περνούσε στη μέση του χωριού μπροστά από τα καφενεία που καθόντουσαν οι άνδρες πίνοντας τον καφέ τους και κουβεντιάζοντας.Ωραίες εικόνες,αξέχαστες.
Θυμάμαι που έξω ,ριζά του χωριού είχε κλειδιά που αν τα γύριζες πεταγόταν το νερό ήταν τέλεια,τώρα απ΄'ότι μαθαίνουμε δεν έχει και τόσο νερό και τα περβόλια κοντεύουν να ξεραθούν όλα,ήδη όταν είχα επισκεφτεί το χωριό μας πολλά δεν υπήρχαν .

Τα πετραύλακα είχαν αντικαταστήσει τα αυλάκια τα απλά ,αλλά επειδή με τα απλά αυλάκια μάλλον χανόταν νερό έτσι έφτιαξα τα πετραύλακα για να γίνετε το πότισμα των περιβολιών πιο σωστά χωρίς διαρροές.
ΥΓ .Η φωτογραφία είναι από τις αμυγδαλιές που είχαμε στο σπίτι μου.

Τα κεράσματα.

2010-11-30T12:07:00.000-08:00

Σήμερα είναι του Αποστόλου Ανδρέα και κατά συνέπεια και η ονομαστική μου γιορτή,ο λόγος που το γράφω δεν είναι για να ακούσω τα χρόνια πολλά αλλά γιατί θυμήθηκα κάτι από το μακρινό παρελθόν.
Στο χωριό μου πριν πολλάαααα χρόνια όταν ακόμα πήγαινα στο δημοτικό θυμάμαι ότι δεν είχαμε τα γλυκά που κυκλοφορούν τώρα,τότε τα μόνα γλυκά που ξέραμε ή καλύτερα που γευόμασταν ήταν το γλυκό του κουταλιού τα παστίτσια και οι κουραμπιέδες που τρώγαμε στους γάμους ,κανένα απλό κέικ και τα λουκούμια και φυσικά τα λιξιά(λιχουδιές).
Και εδώ που τα λέμε η ζωή σχετικά με την υγεία ήταν καλύτερη ,τώρα οι περισσότεροι έχουν χοληστερίνη ,πίεση και σάκχαρο και μεγάλο ρόλο παίζει και η διατροφή μας και όλα αυτά τα γλυκιστικά που κυκλοφορούν στην αγορά .
Όταν λοιπόν γιορτάζαμε ειδικά εμείς στο χωριό δεν είχαμε τις πάστες με τις κρέμες ,τις σαντιγές και όλα τα σιρόπια για να κεράσουμε τους φίλους ή τους δασκάλους μας ,γι' αυτό την ημέρα της γιορτής μας αγοράζαμε από το μπακάλικο ,καφενείο ,καραμέλες και 2 λουκούμια τις καραμέλες τις μοιράζαμε στους συμμαθητές μας από μια στο καθένα και τα λουκούμια τα βάζαμε πάνω στην έδρα των δασκάλων.
Θυμάμαι ότι πάντα τα λουκούμια ήταν πάνω από 2-3 στην κάθε έδρα γιατί υπήρχαν αρκετά παιδιά με το ίδιο όνομα,εγώ αυτά τα κεράσματα θυμάμαι ,τώρα αν ήταν και κάτι άλλο ίσως δεν το θυμάμαι.

15 Σεπτεμβρίου του Αγίου Νικήτα

2010-09-12T07:38:00.000-07:00

Κυριακή σήμερα και σε τρεις μέρες θα έχουμε τη γιορτή του Αγίου Νικήτα του προστάτη του χωριού μας με το ομώνυμο όνομα.
Στις 15 Σεπτεμβρίου οι χωριανοί (όσοι μπορούν πηγαίνουν στα Λατσιά για να τιμήσουν τη Χάρη του.
Στις 14 γίνετε ο εσπερινός όπου χοροστατεί ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.
Έχω τύχει σε έναν εσπερινό και στα εγκαίνια της εκκλησίας .
Μπορεί κάποια άλλη φορά να κανονίσω να είμαι πάλι εκεί,μαζί με όλους τους χωριανούς.
Ανάψτε και για μένα ένα κεράκι και εύχομαι σύντομα να Τον γιορτάσουμε στο χωριό μας.

Φωτογραφίες από το χωριό μας.

2010-09-05T11:41:00.001-07:00

Ποίημα από ένα ξεριζωμένο

2010-08-11T11:56:00.000-07:00

Αυτό τι ποίημα το έγραψε ο αγαπημένος μου συγχωριανός και γείτονας Βάσος

Σαν πουλλί και γω πετούσα
κελαηδούσα ψηλά στα κλαδιά
είχα όμως ελπίδες και ζούσα
με γαλήνη βαθιά στη καρδιά

Τώρα όμως εσβήστηκαν όλα
η καρδιά μου σαν πρώτα δεν κελαηδά
δεν κοιμάμαι προτού ξημερώσει
κι' ένας βήχας ξηρός με κρατά

Ας πεθάνω και ας ζήσει εκείνο
όπου τώρα ο Αττίλας πατά
ένα θαύμα προσεύχομαι να γίνει
να γυρίσουμε κοντά του ξανά।

Ένα μόνο ποθώ και ελπίζω
να πεθάνω μιας Μαΐου αυγή
να με θάψουν στου χωριού μου τον τάφο
που αγάπησα τόσο πολύ.

Δυστυχώς δεν πρόλαβε να γίνει αυτό που ποθούσε.
Εγώ τον ευχαριστώ που τον είχα γείτονα.

Παράκληση

2010-07-26T09:38:00.000-07:00

Αγαπητέ συχωριανέ σε κάποιο τεύχος του 1988 το βλέπεις στη φωτογραφία κάτω , βρήκα κάποια ποιήματα που γράφτηκαν με πολύ αγάπη για το χωριό μας από τον πολυαγαπημένο μου γείτονα Βάσω και τις εγγονές του (τουλάχιστον έτσι νομίζω ότι είναι οι εγγονές του) αν είσαι αυτός που νομίζω θα ήθελα να πάρω την άδεια σας και να μεταφέρω τα ποιήματα με πολύ σεβασμό εδώ। Ευχαριστώ । Θα περιμένω να μου πεις।Αν ΄δεν γίνετε δεν πειράζει.

Το σχολείο

2010-06-27T08:19:00.000-07:00

Την εποχή που πήγαινα στο σχολείο πριν από σαράντα χρόνια και βάλε ,το δημοτικό σχολείο είχε δυο αίθουσες στη μια φιλοξενούσε την πέμπτη ,την έκτη και την πρώτη τάξη στην άλλη αίθουσα ήταν η δευτέρα,η τρίτη και η τετάρτη τάξη.
Η κάθε τάξη αποτελούνταν από δέκα με δώδεκα παιδιά περίπου ίσως και λίγο παραπάνω.
Την δεκαετία του εξήντα είχαμε δυο δασκάλους ,αργότερα είχαμε ένα δάσκαλο και μια δασκάλα.
Το σχολείο είχε μεγάλη αυλή και γύρω γύρω ήταν περιφραγμένη στη μεριά που ήταν ο δρόμος είχε ένα θαμνώδες φυτό τις δωδώνες(δεν ξέρω αν τις λένε και αλλιώς) και μια γαλάζια καγκελόπορτα (δίφυλλη) στην μια πλευρά που ήταν το κτίριο με τις αίθουσες ,το γραφείο και το κυλικείο είχε και πεύκα στην άλλη που συνόρευε με περιβόλια είχε περίφραξη με ττέλια και στη τέταρτη πλευρά απέναντι από το κτίριο που συνόρευε με τα σπίτια του χωριού είχε μεγάλα δένδρα όπου και βρίσκαμε καταφύγιο για σκιά.
Η αυλή είχε χώρο για μπάσκετ και δυο τερέν για βόλεϊ ,είχε δυο κούνιες και δυο μονόζυγα,επίσης είχε τις τουαλέτες και ένα αποθηκάκι όπου φυλάγαμε διάφορα πράγματα όπως τις σκούπες τα εμπόδια τις μπάλες και ότι άλλο για τον αθλητισμό που θα μπορούσαμε να έχουμε εκείνο τον καιρό. να μην ξεχάσω ότι υπήρχε και μια τάφρος.
Μπροστά από τι κτίριο υπήρχε κήπος με τριανταφυλλιές και άλλα λουλούδια καθώς και στο πλάι που ήταν οι βρύσες.
Θυμάμαι και τους πίνακες ο ένας ήταν γαλάζιος και ήταν ενσωματωμένος πάνω στον τοίχο ο άλλος ήταν πράσινος και ήταν πάνω σε ξύλινη βάση .
Οι τάξεις χωρίζονταν με πόρτες που όταν είχαμε γιορτή της έβγαζαν για να μεγαλώνει η αίθουσα.
Η αυλή του σχολείου ήταν πάντα καθαρή γιατί εκτός του ότι τίποτα δεν πετούσαμε χάμω κάθε βδομάδα μας έβαζαν οι δάσκαλοι να την καθαρίσουμε ούτε πέτρες δεν αφήναμε.
Κάθε χρόνο στη περιοχή γίνονταν σχολικοί αγώνες με έπαθλο την ασπίδα για όποιο σχολείο έπαιρνε τα περισσότερα κύπελλα απ' ότι θυμάμαι το δικό μας σχολείο είχε πάρει αρκετές φορές την ασπίδα.
Αυτά θυμάμαι ,ωραίες εποχές ήταν ,(εκτός από το ξύλο που τρώγαμε από τους δασκάλους όταν ήμασταν αδιάβαστοι.
Την τελευταία φορά που πήγα στο χωριό μας αυτή την εικόνα παρουσίαζε το σχολείο της εγκατάλειψης
Υ.Γ Έβαλα και μια φωτογραφία από τι ντεπόζιτο του χωριού που ήταν δίπλα από το σχολείο όπου φαίνονται και οι βρύσες.
Για το σχολείο έχω ξαναγράψει αλλά ήθελα να γράψω λεπτομέρειες για το χώρο πιο πολύ για να μην τα ξεχάσω.

Χαλούμια

2010-05-28T09:31:00.000-07:00

Σήμερα θα προσπαθήσω να γράψω με τι ασχολούνταν οι συγχωριανοί μου।
Τώρα που το σκέφτομαι δεν μπορώ να πω με σιγουριά τι δουλειά ακριβώς έκανε ο καθένας γι' αυτό θα γράψω χοντρικά και μετά θα μείνω στα χαλούμια.
Στο χωριό μερικοί είχαν περβόλια πορτοκαλιές ως επί το πλείστον και το καλοκαίρι βάζανε και καρπούζια .
Επίσης οι πιο πολλές κοπέλες του χωριού δούλευαν στη ΣΟΔΕΜ που ήταν ένα εργοστάσιο συσκευασίας πορτοκαλιών κυρίως για εξαγωγή ,εκεί δούλευαν πολλές νέες γυναίκες απ' όλα τα γύρω χωριά.
Είχαμε και δυο καφενεία ,ίσως κάποιος άλλος θέλει να γράψει γι' αυτά γιατί ήταν καθαρά αντρική υπόθεση και εγώ ιστορίες καφενείων δεν ξέρω ακόμα.
Το χωριό μας διέθετε και λεωφορείο, είχαμε και ένα λεωφορείο που μετέφερε τα παιδιά στου Μόρφου για να πάνε στο Γυμνάσιο καθώς και τις εργαζόμενες στη ΣΟΔΕΜ που ήταν ανάμεσα στου Μόρφου και στο χωριό μας.
Τα Σάββατα πήγαινε στου Μόρφου για να μεταβούν οι χωριανοί και χωριανές κυρίως για τα ψώνια της εβδομάδας από το παντοπωλείο και από τα μαγαζιά.
Τα καφενεία διέθεταν και μικρομάγαζο με διάφορα προϊόντα σούπερ μάρκετ.
Αρκετοί δούλευαν και σε υπηρεσίες στη Λευκωσία ,Μόρφου και αλλού.
Να μην παραλείψω να γράψω ότι είχαμε και ιερέα.
Νομίζω είχαμε και έξι χωριανούς που είχαν κοπάδια.(δεν παίρνω όρκο για τον αριθμό) οπότε τα χαλούμια μας τα αγοράζαμε από τους ντόπιους ,πρέπει να έχω φάει απ' όλους χαλούμια και γάλα όξινο(γιαούρτι) , όλοι φτιάχνανε ωραία χαλούμια αλλά σαν τα χαλούμια και το γιαούρτι,της κοντογειτόνισσας μου και ας με συγχωρήσουν οι άλλες χωριανές (νομίζω οι πιο πολλές εμακαριστήκαν) εν το έκαμνε καμιά έτσι νόστιμο , μέσα στο πήλινο το δοχείο μες στη μέση του τραπεζιού εκόντευκα να μπω μες στο δοχείο του γιαουρτιού.( τότε δεν τρώγαμε κάθε μέρα γιαούρτι ) ήταν βάλσαμο.

Ε όι τα χαλούμια της φωτογραφίας ένεν που το χωρκό μας εν που το Μαρί εν τζιαι τούτα καλά στην αστοσιά φελά τζιαι το χαλάζι.

Η τριανταφυλλιά της θλίψης

2010-05-21T11:48:00.000-07:00

Σήμερα θα γράψω για τα ρόδα της θλίψης.
Βλέπετε τη φωτογραφία με το πλαστικό φακελάκι και τα αποξηραμένα;
Αυτά τα αποξηραμένα είναι από ένα τριαντάφυλλο που (έκλεψα) από την άκρη ενός περιβολιού στο χωριό μου।
Δεν το έκλεψα από αυτούς που είχαν φυτέψει την Τριανταφυλλιά πριν από τριανταπέντε και βάλε χρόνια,εγώ το έκλεψα από τους σημερινούς (ιδιοκτήτες) του περιβολιού, από αυτούς που δεν έπρεπε να είναι καν στο χωριό μου και θα σας εξηγήσω.
Όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα πριν μερικά χρόνια σηκώθηκα και πήγα στη Κύπρο εκείνες τις ημέρες, για να πάω να δω το χωριό μου που τόσο είχα πονέσει( βασικά νόμιζα ότι θα έκλειναν τα οδοφράγματα μέχρι να πάω) ।
Πήγα και όταν φτάσαμε στο χωριό κοιτούσαμε με θλίψη το πόσο άλλαξε και μάλιστα προς το χειρότερο, πολλά σπίτια ήταν γκρεμισμένα μαζί και το δικό μας , τα περισσότερα από τα όρθια ήταν σε κακό χάλι,λίγες ήταν οι εξαιρέσεις που κάπως τα είχαν φροντίσει।
Όταν λοιπόν πήγαμε στο σημείο που ήταν το δικό μας σπίτι και αφού μάζεψα λίγο χώμα και κάποια κουκουνάρια από το ένα πεύκο που είχαν αφήσει όρθιο,τα άλλα τρία τα είχαν κόψει ,
πήραμε το δρόμο για να φύγουμε, (εδώ θα διευκρινίσω ποια είμαι για να καταλάβετε όσοι είστε από το ίδιο χωριό αν και νομίζω ξέρετε ποια είμαι) Είμαι η κόρη της Ευθυμίας και του Γιαννή του Καρκώτη, η Ανδρούλλα ,προτιμώ να ξέρετε ποια είμαι τώρα που έστω και ένας χωριανός μου διαβάζει αυτά τα λίγα που θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια।
Πήρα λοιπό το δρόμο που πηγαίνει προς την εκκλησία, πέρασα το πρώτο σπίτι που είναι ακριβώς δίπλα από το δικό μας, πέρασα και τη κολόνα του ρεύματος και σταμάτησα ,έκανα δυο βήματα πίσω και γύρισα το κεφάλι αριστερά και τότε την είδα, ήταν ακόμη εκεί ,η Τριανταφυλλιά που όταν άνθιζε μοσχοβόλαγε όλος ο τόπος ।
Κοίταξα γύρω μου , άπλωσα το χέρι και έκοψα ένα τριαντάφυλλο και έφυγα σχεδόν τρέχοντας για να προλάβω τους άλλους που είχαν προχωρήσει το κρατώντας το σφικτά μέσα στη παλάμη μου।
Το περιβόλι που είχε τη τριανταφυλιά είχε και το σπίτι στη γωνία που στρίβαμε για την εκκλησία,δυστυχώς ούτε αυτό βρίσκετε πια εκεί (προτιμώ να μην γράφω ονόματα άλλων συγχωριανών για να μην υπάρξει και καμιά παρεξήγηση)।Αυτό το τριαντάφυλλο το φύλαξα σαν κόρη οφθαλμού, το έχω βάλει σε πλαστική θηκούλα και όταν με πιάνει η νοσταλγία πηγαίνω το ανοίγω με προσοχή και το μυρίζω,ναι αγαπητοί μου ακόμα έχει τη μυρωδιά του.
Τα τριαντάφυλλα που έχω στη φωτογραφία μου θύμησαν το δικό μου(κλεμμένο)τριαντάφυλλο, έχουν την ίδια μυρωδιά ,είναι τα μαγιάτικα।
ΥΓ।
Αγαπητέ συγχωριανέ αυτη την ανάρτηση σου την αφιερώνω.

Ο γάμος στο χωριό μου

2010-05-10T07:12:00.000-07:00

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο μπλογκ μου,καλά λαλούν ότι όποιος λειτουρκά θκιο εκκλησιές της μιας γελά της, που εγιώ ανακατώθηκα πάνω που θκιο καταλαβαίνετε τι δουλειές κάνω!!
Σήμερα θα γράψω για το γάμο και πως γινόντουσαν στο χωριό μου(όσα θυμάμαι και το λέω αυτό γιατί τότε που ήμουν στο χωριό σιγά μην έδινα και μεγάλη σημασία!!।
Όταν το ζευγάρι αποφάσιζε να έλθει εις γάμο κοινωνία ( είτε από προξενιό είτε από έρωτα και κακά τα ψέματα ,οι περισσότεροι γάμοι τότε γινόντουσαν με τα προξενιά και με την.......προίκα! όριζαν την ημερομηνία και άρχιζαν να καλούν τον κόσμο όπως γίνετε και σήμερα με το προσκλητήριο(δεν είμαι απόλυτα σίγουρη αλλά κάτι θυμάμαι και με ένα κερί που έδιναν στους καλεσμένους)
Το κάλεσμα άρχιζε καμιά βδομάδα πριν το γάμο και καλεσμένοι ήταν όλο το χωριό και φυσικά συγγενείς και φίλοι από τα γύρω χωριά και όπου αλλού είχαν σχέση με τις οικογένειες του γαμπρού και της νύφης।
Όλοι βοηθούσαν για την προετοιμασία του γάμου ,τα κορίτσια τύλιγαν τα παστίτσια με εκείνο το διάφανο σελοφάν,οι γηραιότερες γυναίκες φτιάχνανε τα μακαρόνια με το ζυμάρι το οποίο και το πλάθανε καθώς και τα μικρά μακαρονάκια।
Επίσης ετοιμαζόταν και το σιτάρι που θα έφτιαχναν το ρέσι।
Όταν οι καλεσμένοι είχαν πιο στενή σχέση με το γάμο ,,δηλαδή συγγενείς κουμπάροι ή πολύ φίλοι πηγαίνανε στο σπίτι που γινόντουσαν οι ετοιμασίες κάποιο κοτόπουλο ,μακαρόνια ή ότι άλλο μπορούσε κάποιος γιατί οι συμπέθεροι εκτός που θα τάιζαν όλους τους καλεσμένους δυο μέρες συνεχόμενες Κυριακή και Δευτέρα καμιά φορά και την Τρίτη,είχαν να ταΐσουν και τους συγγενείς και όσους βοηθούσαν και είχαν έλθει από άλλο τόπο।
Την Κυριακή του γάμου το απόγευμα όλες οι κοπέλες πηγαίναμε να δούμε που θα στολίζανε την Νύφη και να ακούσουμε και τα τραγούδια για το στόλισμα που συνήθως τα έλεγαν οι μεγάλες γυναίκες।
Κάτι ανάλογο γινόταν και στη μεριά του γαμπρού।
Τότε οι νύφη και ο γαμπρός πηγαίνανε με τα πόδια στην εκκλησία με συνοδεία οργάνων ,βιολιού και λαούτου ,δυο παρανυμφάκια κρατούσαν τις λαμπάδες, ένα άλλο κρατούσε το δίσκο με τα καπνιστομέρεχα και τα στέφανα ,το πιο μικρό ένα ολόασπρο μαξιλαράκι δαντελένιο που αν θυμάμαι καλά εκεί ακουμπούσαν τις βέρες ή τα στέφανα;
Μέσα στη εκκλησία δεξιά του γαμπρού στεκόταν ο πρωτοκούμπαρος και ακολουθούσαν οι κουμπάροι ι5 -२० ανάλογα ,από τα αριστερά της νύφης στεκόταν η πρωτοκουμπάρα(κουμέρα) και οι κουμπάρες (κουμέρες) πάλι ανάλογα πόσες φίλες ή φίλους είχε ο καθένας ,αν και τότε μπαίνανε όλοι οι νέες και νέοι ।
Από το κεφάλι του γαμπρού και της νύφης όπου ήταν τα στέφανα υπήρχε μια κορδέλα σατέν τυλιγμένη, όταν πια ο παπάς είχε βάλει τα στέφανα στο κεφάλι τους ξετύληγαν την κορδέλα και από τους πρωτοκούμπαρους χέρι με χέρι και ξετυλίγοντας έφτανε μέχρι τον τελευταίο κουμπάρο και κουμπάρα και αυτοί με τη σειρά τους γράφανε το όνομα τους πάνω ,μετά ξανατυλιγόταν η κορδέλα και αργότερα η νύφη την φύλαγε μαζί με τα στέφανα της σε μια στεφανοθήκη।
Να μην ξεχάσω να γράψω ότι για να μπεις κουμπάρος/α έπρεπε να πληρώσεις (τι τζάμπα θα έγραφες το 'όνομα σου); Στη συνέχεια με τη σειρά οι κουμπάροι και κουμπάρες αλλάζανε τη βέρα στο αντρόγυνο όπως τους τις άλλαζε ο ιερέας।
Αφού τελείωνε η τελετή του γάμου οι γονείς οι γιαγιάδες ,παππούδες και νονοί φιλούσαν τα στέφανα και όλοι ξεκινούσαν μαζί με τα βιολιά για το σπίτι των νεονύμφων, η διαδρομή όμως δεν έπρεπε να γίνει από τον ίδιο δρόμο που πηγαίνανε εκκλησιά πριν τη τελετή, αλλά από άλλο δρόμο( τώρα αυτό δεν ξέρω ακριβώς γιατί το κάνανε,ίσως ήταν κάτι προληπτικό;)
Όταν το αντρόγυνο έφτανε στο σπίτι όλοι περνούσαν από το σαλόνι όπου μπροστά από τον καναπέ και πίσω από το τραπεζάκι στέκονταν το αντρόγυνο με τα ιερά δεσμά του γάμου και οι καλεσμένοι χαιρετούσαν έπαιρναν και το παστίτσιο τους , άφηναν και τον οβολό τους μέσα στη γυάλα που ήταν ακουμπισμένη πάνω στο τραπεζάκι δίπλα από την πιατέλα με τα παστίτσια και βγαίνοντας έξω οι συγγενείς τον νεονύμφων έπαιρναν τον κόσμο στα τραπέζια που είχαν στρωθεί στο δρόμο από άκρη σ' άκρη για το γλέντι.
Το φαγητό ήταν κρέας ψητό, πατάτες ψητές, μακαρόνια (αυτά που έλεγα ότι έφτιαχναν με τα χεράκια τους οι γυναίκες τους χωριού και τα οποία τα έβραζαν σε ζουμί από κρέας ή κοτόπουλου και τα κοτόπουλα τότε δεν είναι σαν τα σημερινά! αλλά σπιτίσια।
Μετά το φαγητό ερχόταν το επιδόρπιο ,που δεν ήταν άλλο από το ρέσι (σιτάρι κομμένο και βρασμένο μέσα στο ζουμί από κρέας ,(σε μερικούς γάμους ακόμα το φτιάχνουν )(είναι σαν το γαμοπίλαφο της Κρήτης ,μόνο που στη Κρήτη αντί σιτάρι βράζουν ρύζι) Το ρέσι είναι σκάλες ανώτερο!! Να μην παινέσουμε και το σπίτι μας;
Εν ας ένας καλεσμένος αφού τελείωνε το φαγητό του και αφού είχε πιει και τα ποτά του(μπύρες και κρασί) καθόταν στις καρέκλες που είχαν στηθεί γύρω γύρω από την πίστα γιατί ήδη η ορχήστρα είχε αρχίσει να παίζει από κλασσικούς χορούς ,(ταγκό ρούμπα,βαλς) μοντέρνους( σέεικ γιάνκα,καζατσιοκ) και φυσικά τους κυπριακούς και λαϊκούς χορούς,
Την Δευτέρα το βραδάκι πάλι πηγαίναμε στο γάμο η ορχήστρα ήταν το σήμα ότι ο γάμος άρχισε ,όταν άρχιζε να παίζει την ακούγαμε σε όλο το χωριό σχεδόν।
Πάλι στολιζόμασταν ειδικά οι νέες με άλλο φόρεμα φυσικά και πηγαίναμε η νύφη αυτή τη φορά δεν φορούσε το νυφικό αλλά μια ωραία τουαλέττα και ξανά χαιρετούρες και ξανά το παστίτσιο και όσοι δεν είχαν κεράσει τους νιόπαντρους την προηγούμενη κερνούσαν τώρα και πάλι φαΐ και πάλι χορός ,μόνο που την Δευτέρα χόρευε το ζευγάρι ταγκό μόνοι πάνω στη πίστα και αφού έφερναν την πρώτη βόλτα άρχιζαν οι συγγενείς ,πρώτα οι γονείς και μετά οι άλλοι να κρεμάνε πάνω στα ρούχα του ζευγαριού λίρες (χάρτινες αυτό το γράφω για τους φίλους μου τους καλαμαράες,μην νομίσουν χρυσές και έλθουν όλοι τώρα με τη κρίση) κάνουμε και λίγο χιούμορ(πρώτη θα ερχόμουν) μετά αφού τελείωνε ο χορός (βασικά το κρέμασμα της λίρας) η νύφη χόρευε καλαματιανό με τις κουμπάρες και με τις άλλες κοπέλες του χωριού।
Ξέχασα να γράψω ότι την Κυριακή ο πρωτοκούμπαρος έπαιρνε το στρώμα από το κρεβάτι ( δεν ήταν κάντια τότε αλλά του παπλώματα και βολευόταν στους .ώμους του κουμπάρου και το χόρευε με τη συνοδεία μουσικής।
Πριν όμως από αυτό τέσσερις κοπέλες έραβαν τέσσερις σταυρούς με κόκκινη κορδέλα στις τέσσερις άκρες।
Αυτά είναι λίγο πολύ όσα θυμάμαι για πριν τους γάμους στο χωριό μου πριν από το 1974
Η φωτογραφία είναι από εδώ

Αγαπητέ συγχωριανέ μπες στα σχόλια και γράψε το ξέρω ότι πέρασες από εδώ.

Κανείς δεν είναι εκεί για να σε γιορτάσει.

2009-09-12T08:42:00.000-07:00

Το χωριό μου γιορτάζει στις δεκαπέντε (15) Σεπτεβρίου τον Άγιο Νικήτα ,ναι το χωριό μου γιόρταζε μέχρι το 1973 .

Κάθε χρόνο στις 15 Σεπτεβρίου γιορτάζαμε τον Άγιο Νικήτα από όπου και είχε πάρει το όνομα του το όμορφο κάποτε χωριό μου.
Το 1974 ένα μήνα ακριβώς νωρίτερα στις 15 Αυγούστου από τη γιορτή το χωριό μου ερήμωσε και οι καμπάνες του χωριού δεν ξαναχτύπησαν χαρούμενα ούτε και λυπητερά.

Αλλά μέχρι το 1973 που το χωριό έσφυζε από ζωή, γιορτάζαμε μεγαλόπρεπα τον Άγιο μας. Ερχόντουσαν στην εκκλησία και από άλλα χωριά, που μετά τη λειτουργία οι χωριανοί δεν άφηναν κανένα να φύγει αν δεν τον κερνούσαν πρώτα και δεν τον τάϊζαν για να γιορτάσουν μαζί αυτή τη μέρα.
Τώρα τον Άγιο Νικήτα τον γιορτάζουν στη Λευκωσία και συγκεκριμένα στα Λατσιά όπου οι χωριανοί έχουν φτιάξει εκεί εκκλησία στο όνομα του Αγίου Νικήτα ,κάθε χρόνο χοροστατεί ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος.
Δυστυχώς μόνο δυο φορές βρέθηκα και η μια ήταν όταν την μύρωσαν πριν μερικά χρόνια ,θυμάμαι είχα πάει κατευθείαν από το αεροδρόμιο στην εκκλησία γιατί είχε 5-6 ώρες καθυστέρηση το αεροπλάνο .
Εύχομαι κάποια φορά ο Νεόφυτος να κάνει λειτουργία στο χωριό μου και να είμαι εκεί.

Τα μποστάνια.

2009-07-12T09:44:00.001-07:00

Καλοκαίρι ,το Καλοκαίρι πάντα ήταν συνδεδεμένο με τους ξενιτεμένους μας που ερχόντουσαν στο χωριό , με το κλείσιμο των σχολείων , με τα μποστάνια και γενικά με τα φρούτα.
Αρκετοί χωριανοί έβαζαν μποστάνια με καρπούζια και πεπόνια πιο πολύ καρπούζια.
Όταν ήμουν μικρή πήγαινα με τη μεγάλη μου αδελφή τότε που μάζευαν τα καρπούζια στα χωράφια της και πιο πολύ έπαιζα με τα παιδιά της παρά βοηθούσα .Ο γαμπρός μου μας διάλεγε μικρά καρπούζια αλλά ώριμα και εμείς τα κόβαμε στη μέση και με ένα κουτάλι τα τρώγαμε φτύνοντας πολλές φορές τις κοκκόνες (κουκούτσια) όσο πιο μακρυά μπορούσαμε ,είχε πολύ πλάκα.
Το καρπούζι εκτός από περιπτώσεις που είχαμε φιλοξενούμενους στο σπίτι ,το τρώγαμε σε μοίρες παίρναμε με τα δυο χέρια τη φέτα και πέφταμε με τα μούτρα πάνω δαγκώνοντας και φυσικά λερωνόμασταν μέχρι τα αυτιά ,αλλά το καταευχαριστιόμασταν,ειδικά με χαλούμι ήταν τέλειος συνδυασμός
Τη φλούδα όταν ήταν χονδρή την έφτιαχναν γλυκό και ακόμη τη φτιάχνουν,είναι από τα αγαπημένα μου γλυκά.
Τα σύκα ήταν ένα άλλο φρούτο το οποίο το κλέβαμε, στο χωριό υπήρχαν μερικές συκιές στις άκρες των χωραφιών κάποιων,κανείς όμως δεν τα μάζευε για να τα πουλήσει ,οπότε εμείς τα παιδιά θεωρούσαμε (κρίμα ) να πηγαίνουν χαμένα, χώρια που ήταν πεντανόστιμα, έτσι φυλάγαμε τσίλιες και ανεβαίναμε με τη σειρά πάνω στις συκιές και τρώγαμε και αν μας πετύχαινε κανένας απ ου φύγει φύγει
Καμιά φορά πηγαίνοντας για Αθήνα Καλοκαίρι και βλέπω τα μποστάνια στο κάμπο το στομάχι μου γίνετε κόμπος και ξυπνούν πολλές αναμνήσεις,προχθές που πήγαινα στη δουλειά πρόσεξα σε μια γλάστρα μια καρπουζιά, πρωί πρωί έφερα το μυαλό μου στο χωριό μου και έτσι είπα να γράψω κάτι για τότε.
Καλό Καλοκαίρι.

Οι παλιοί μετανάστες.

2009-06-15T08:11:00.000-07:00

Σήμερα θα γράψω για τους μετανάστες του χωριού μου .
Στις δεκαετίες του 50 -60 πολλοί χωριανοί έφευγαν μετανάστες ως επί το πλείστον στην Αγγλία .
Σχεδόν κάθε σπίτι είχε και κάποιον δικό του που είχε ξενιτευτεί και είχε πάει στην Αγγλία .
Οι λόγοι αυτής της μετανάστευσης ήταν συνήθως οικονομικοί και σε άλλες περιπτώσεις όταν κάποια κοπέλα παντρευόταν με κάποιον που έμενε στην Αγγλία και πάλι πιστεύω πως και τότε οι λόγοι ήταν οικονομικοί,βλέπετε εκείνες τις εποχές ο κόσμος έκανε πολλά παιδιά και αν ήταν και κορίτσια έπρεπε να παντρευτούν και ας ήταν και στο εξωτερικό.
Η μεγάλη μου αδελφή παρόλα τα παρακάλια της μάνας μας και του πατέρα μας αυτή ήθελε να πάει στη Αγγλία να παντρευτεί αυτόν που της προξένεψαν οι εξαδέλφες μας που ζούσαν εκεί.
Θάλεγα ότι η αδελφή μου ήταν η πιο όμορφη του χωριού μην πω και της περιοχής, Στα 18 της πήγε στην Αγγλία να βρει το ριζικό της (τον γαμπρό)
Τον παντρεύτηκε και έχει και δυο παιδιά.
Τώρα βέβαια ζούνε στη Κύπρο μετά από 23 χρόνια γύρισαν πίσω.
Πριν το 1974 όταν ερχόταν κάποιος από την Αγγλία τρέχαμε όλοι να τον δούμε και να μας πει νέα από τους δικού μας ,η αλήθεια είναι πως μπορεί τον δικό μας άνθρωπο να τον είχε δει πριν από μήνες ,αλλά δεν είχε καμιά σημασία για μας ,φτάνει που τον είχε δει.
Τότε ο κόσμος δεν μπορούσε να πηγαίνει στην Αγγλία για να δει τα παιδιά του ή τα εγγόνια του όπως τώρα που πάνε 2---3 φορές το χρόνο.
Σχεδόν κάθε απόγευμα πήγαινα να δω αν είχαμε γράμμα ,τα γράμματα ήταν γραμμένα σε φόρμα ( γαλάζια) την ανοίγαμε προσεκτικά και και πάνω σε αυτή στο εσωτερικό ήταν τα λόγια τα αγαπημένα.

Όταν ερχόντουσαν οι ξενιτεμένοι μας μας άρεσε που όλοι ήταν άσπροι και ντυμένοι με ωραία ρούχα,ειδικά οι γυναίκες ήταν βαμμένες όμορφα και μύριζαν τα ωραία τους αρώματα.
Εγώ προσωπικά που γύριζα όλη μέρα μες τον ήλιο ,ήμουν κατράμι μπροστά στην αδελφή μου που ήταν και το φυσικό της άσπρο άσπρο (καλά καλά τώρα δεν είμαι κατράμι), μην νομίζετε παιδάκι ήμουν, με περνάει 13 χρόνια ,ήμουν πέντε χρονών όταν έφυγε(έχω φάει ξύλο από αυτήν,αλλά μόνο από αυτήν όμως την αγαπούσα όλο από πίσω της έτρεχα ,μα ήθελε να μην πηγαίνω στις λάσπες ,να μην τρώω χώματα ,ήθελε να με κάνει μπάνιο και μετά εγώ να κάθομαι σούζα,ε όχι κυρία μου ,πήγαινα στα χώματα και μετά της έλεγα ,είσαι υπόχρεα να με λούσεις.Οπότε τις έτρωγα και μετά με παρηγορούσε που έκλαιγα. Α ρε Μαρούλλα.
Ένα άλλο που άμα το σκέφτομαι γελώ και λέω ( βρε τι ψωνάρες ήταν οι ξενιτεμένοι μας) όλοι τρέχανε στην Κερύνεια, στο Ξερό για να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα ,στην Αγγλία δουλεύανε σαν τους μαύρους, όταν ήταν στη Κύπρο δεν είχαν πάει ποτέ ,μπάνιο δεν ξέρανε ( οι περισσότεροι ) ,αλλά μόλις πατούσαν το πόδι τους στο χωριό ξεπερνούσαν τον κάθε τουρίστα.
Ήταν ωραία χρόνια για μας τα παιδιά, γιατί οι μανάδες οι καημένες και καμένες από τα ξένα που τους στερούσαν τα παιδιά τους , μόλις έφευγαν τα παιδιά τους πίσω για την ξενιτιά δεν μιλιόντουσαν για μέρες .
Τι όμορφα ήταν όταν ερχόντουσαν τα Καλοκαίρια οι ξενιτεμένοι μας οι ασπρουλιάρηδες με τα αρώματα τους!!!!
Έτσι κομψές ήταν οι γυναίκες που ερχόντουσαν από την Αγγλία όπως το παπούτσι της φωτογραφίας.

Αδειες γειτονιές

2009-05-31T09:31:00.000-07:00

Το χωριό μου όπως όλα τα χωριά είχε τις γειτονιές του .
Τις γειτονιές δεν τις κάνουν τα σπίτια αλλά οι άνθρωποι, οι καλοί γείτονες ,γιατί κακά τα ψέματα αν δεν μιλιούνται οι γείτονες μεταξύ τους παύει να υπάρχει γειτονιά ,ο καθένας τότε κλείνετε στο σπίτι του και μένει μια ξερή αυλή και ένας δρόμος άγονος.
Ευτυχώς στο χωριό μου οι γείτονες μεταξύ τους είχαν καλές σχέσεις και αυτό φαινόταν καλύτερα το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι οι γυναίκες βγαίναν στις γειτονιές, δυο τρεις καρέκλες έξω από κάποιο σπίτι και αμέσως μαζευόντουσαν νέες μεσήλικες γριές ,άλλες με το βελονάκι τους άλλες με το κέντημα τους και άλλες με το πλεκτό της και βέβαια άλλες με το πουρ πουρ και όποιον πάρει ......
Όταν ήμασταν μικροί παίζαμε στη γειτονιά μας , για παράδειγμα δεν πηγαίναμε στην άλλη άκρη του χωριού για να παίξουμε ,αλλά στη δική μας γειτονιά ,τι κρυφτό παίζαμε ,τι μπάλα ,τι σκατούλια (αυτό που βάζαμε τις πέτρες τη μια πάνω στην άλλη και τις σημαδεύαμε) δεν ξέρω πως αλλιώς το λέγαμε.
Το καλοκαίρι, εκείνο που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν όταν ποτίζανε τα περιβόλια και περνούσε το νερό ακριβώς στη μέση του χωριού μέσα σε πετράβλακα και το άκουγες και τι δεν θα έδινα να το ακούσω ξανά.
Οι δρόμοι ήταν όλο ζωή οι άνδρες καθόντουσαν έξω από τα καφενεία πίνοντας τον καφέ τους τα ούζα του την ζιβανία τους ( τσίπουρο)
Αυτά τα απογεύματα ήταν τόσο όμορφα και αυτή την ομορφιά την έκανε η κάθε γειτονιά με τα γέλια και τα κλάματα των παιδιών σαν τύχαινε να κτυπήσουν την ώρα του παιχνιδιού ή την ώρα που τσακωνόντουσαν τα παιδιά για κάποια διαφωνία στο παιχνίδι και όταν πια νύχτωνε για τα καλά σιγά σιγά όλοι μαζεύονταν στο σπίτι για να φάνε και να ξεκουραστούν.

Εγώ πιστεύω ότι είχα την καλύτερη γειτονιά ,(το ίδιο θα πιστεύουν και οι άλλοι για τη δική τους) οι γείτονες μας ,αυτοί που το σπίτι τους ήταν ακριβώς δίπλα από το δικό μας ήταν τέλειοι ήταν οι καλύτεροι γείτονες που μπορεί να έχει κάποιος.
Ήταν οι καλοί μας οι γείτονες δεν μπορώ να τους αποκαλώ διαφορετικά παρά μόνο οι καλοί μας οι γείτονες που μας έχουν λείψει όλα αυτά τα χρόνια και πάντα θα μας λείπουν και ξέρω ότι και αυτοί μας αγαπάνε όπως και εμείς.

Οι βρύσες στέρεψαν

2009-05-17T08:15:00.000-07:00

Σήμερα θα σας πω για τις βρύσες που υπήρχαν στο χωριό μου πριν ακόμη το δίκτυο μπει στα σπίτια (δεν θυμάμαι πότε ακριβώς μπήκε αλλά πήγαινα στο δημοτικό και θυμάμαι που ήδη είχαμε νερό μέσα στο σπίτι) (μα ούτε ένας χωρκανός τα ευλοημένα εν μας επήρε χαπάρι? ότι δαμέ λαλούμε για αυτούς !! τέλος πάντων).
Στο χωριό μας είχαμε (εμέτρησα τες δέκα φορές ,άτε αλλη μια) 10 βρύσες σαν αυτή της φωτογραφίας ,από εκεί πέρναμε νερό με κουβάδες για την καθημερινή λάντζα ,πλύσιμο στο χέρι ,μπανιάρισμα .Για πόσιμο κουβαλούσαμε μέσα σε (κούζες) πήλινες κανάτες και μεγάλα παγούρια(κακά τα ψέματα ήταν δροσερό δροσερό το καλοκαίρι το νερό από τη κούζα).
Αργότερα τις βρύσες τις έκλεισαν μιας και όλοι οι χωριανοί είχαν νερό τρεχούμενο στα σπίτια τους.
Μετά το 74 οι τ/κ ορισμένες βρύσες τις ξήλωσαν ,δεν κατάλαβα ποτέ που τους ενοχλούσαν.
Στη μια φωτογραφία θα δείτε και το ντεπόζιτο του χωριού που διοχετευε νερό πριν το 74 τώρα δεν ξέρω ακριβώς από που παίρνουν νερό.

Το σχολείο μας

2009-04-29T12:06:00.000-07:00

Εγώ μπλοκάκι μου σου είμαι πιστή σαν την Πηνελόπη ένα πράμα.
Σήμερα θα γράψω για τα μαθητικά χρόνια πριν το 1974.
Στο χωριό μου την δεκαετία του εξήντα και μετά που πήγαινα εγώ δημοτικό ( πρόσφατα δηλαδή) είχαμε ένα δημοτικό σχολείο (αυτό που είναι στη φωτογραφία δίπλα) .Το σχολείο είχε δυο μεγάλες αίθουσες που η κάθε μια φιλοξενούσε τρεις τάξεις στη μια αν θυμάμαι καλά ήταν η πρώτη η έκτη και η Πέμπτη και στην άλλη αίθουσα ήταν η δευτέρα ,τρίτη και τετάρτη ,δεν είμαι σίγουρη για την τετάρτη και την πέμπτη,αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Τα θρανία ήταν ξύλινα βαμμένα γαλάζια και καθόμασταν δυο δυο σε κάθε θρανίο .Υπήρχε μια σειρά από κάθε τάξη την ώρα που ο δάσκαλος έκανε μάθημα στη μια τάξη οι άλλες δυο κάνανε ασκήσεις χωρίς να μιλάνε .Πρέπει να ήταν δύσκολο για τους δασκάλους να έχουν τρεις τάξεις σε μια αίθουσα.
Οι αίθουσες αυτές χωρίζονταν με πόρτες τις οποίες ανοίγαμε τα Χριστούγεννα ΄και τις εθνικές εορτές συνήθως όπου και στηνόταν σκηνή για να παιχτεί θεατρικό ανάλογα με την εορτή και να πούμε και ποιήματα.
Πόσα ποιήματα είπα? Κανένα α όλα κι' όλα για να πεις ποίημα και να λάβεις μέρος στα θεατρικά έπρεπε νάχεις μπάρμπα στην Κορώνη, τι νομίσατε έτσι δίνονται οι ρόλοι?
Στην αυλή του σχολείου υπήρχαν μπασκέτες και δυο τερέν για βόλεϊ, δυο κούνιες δυο μονόζυγα, υπήρχε τάφρος για μήκος και διάφορα εξαρτήματα για αθλητικά αγωνίσματα , όπως εμπόδια ύψος , όταν γινόντουσαν αγώνες στη περιοχή την ασπίδα την έπαιρνε το χωριό μου. Για να πάρεις την ασπίδα σήμαινε ότι το σχολείο πήρε και τα πιο πολλά κύπελλα. Τι κύπελλο πήρα? όλο αδιακρισία είσαστε!! Πάμε παρακάτω.
Είχαμε δυο δασκάλους ( νομίζω αργότερα έγινε τριθέσιο) εμείς είχαμε δυο, εγώ πρόλαβα τέσσερις στη σειρά τρεις δασκάλους και μια δασκάλα, συνήθως οι δάσκαλοι ήταν από τα γύρω χωριά και γνώριζαν αρκετούς χωριανούς και μερικοί είχαν και συγγενείς, που σημαίνει οι δάσκαλοι καλή ώρα τους όπου και να είναι, έρχονταν σε δύσκολη θέση για το πως θα αντιμετώπιζαν τους συγγενεις και τους προύχοντες , λίγο οι προύχοντες λίγο τα σόγια που να δεις προκοπή.(όχι ούτε προύχοντες είμαστε ούτε συγγενείς είχαμε τσ τσ τσ απορώ πως τα κατάφερα χωρίς μέσον ,φτου μου )
Επίσης τρώγαμε και ξύλο ,οι δάσκαλοι έστελναν τα αγόρια να βρούνε βέργες έξω από το χωριό για να ανοίγουμε τα χεράκια μας ( αχ χεράκια μου δεν σας φτάνει η δουλειά κουβαλάτε και τις ξυλιές ) και να τις τρώμε ,εμείς τα κορίτσια λέγαμε στους μουνταλάδες τα αγόρια να μην φέρνουν γερές βέργες για να σπάνε αμέσως και να γλιτώνουμε λίγο ξύλο αλλά αυτοί (μα τι χαζά που ήταν) διάλεγαν τις καλύτερες και το ωραίο αυτοί τις δοκίμαζαν πρώτοι.
Ξέχασα να γράψω ότι πηγαίναμε και το απόγευμα στο σχολείο, αυτό ήταν βάσανο.
Πέντε πράγματα τα μάθαμε σε αυτό το κτίριο πάνω , όλοι όσοι πάνε στο χωριό πάνε και βλέπουν το σχολείο τους που τώρα είναι έρημο και η αυλή του γεμάτη παλιοσίδερα, ούτε κήποι υπάρχουν με όμορφα τριαντάφυλλα ούτε βρύσες που τρέχαμε να πιούμε νερό αλλά ούτε και παιδιά να τρέξουν μόλις κτυπούσε το κουδούνι.

Λαμπρή στο χωριό.

2009-04-10T06:39:00.000-07:00

Τα λουλούδια δίπλα τα λέμε Λάζαρους και βγαίνουν τέτοια εποχή, στα χωράφια του χωριού μου εκτός από λαλέδες φύτρωνα και οι λάζαροι.Πάντα μου θυμίζουν το Πάσχα στο χωριό μου.

Σήμερα θα γράψω για τις προετοιμασίες που γινόντουσαν στο χωριό μου εν αναμονή της Λαμπρής.
Οι νοικοκυρές συνήθως ασβέστωναν το σπίτι και το καθάριζαν από γωνιάς.
Την μεγάλη βδομάδα ζύμωναν ψωμιά έφτιαχναν κουλούρια και οπωσδήποτε τις φλαούνες (οι φλαούνες φτιάχνονται από ζυμάρι και για τη γέμιση βάζουν τυρί ειδικά φτιαγμένο για τις φλαούνες, αυγά , δυόσμο και προαιρετικά σταφίδες,το ζυμάρι μερικοί το γλυκαίνουν)
Μερικοί χωριανοί είχαν στην αυλή τους φούρνο και έτσι οι νοικοκυρές κανόνιζαν με αυτόν που είχε φούρνο για να ψήσουν τα ψωμιά τους τα κουλούρια και τις φλαούνες όλοι με τη σειρά.
Εμείς τα παιδιά μαζευόμασταν εκείνες τις μέρες και παρακολουθούσαμε την όλη διαδικασία ,όταν δε είχαμε φτιάξει κουλούρα με ζυμάρι ή καλάθι με ζυμάρι και στη μέση είχαμε βάλει κόκκινο αυγό, ε τότε περιμέναμε πως και πως να ψηθεί για να καμαρώσουμε τα επιτεύγματα μας.
Ήταν μια όμορφη διαδικασία το ψήσιμο, σχεδόν όλο το χωριό βρισκόταν στο πόδι για να έχουν όλοι έτοιμα όλα αυτά που έπρεπε να γίνουν πριν την μεγάλη μέρα ,τη Λαμπρή.

Τη Μεγάλη Πέμπτη από νωρίς στολίζαμε τον επιτάφιο ,θυμάμαι που γυρνούσαμε όλο το χωριό, μιας και όλοι είχαν κήπο με λουλούδια για να μας κόψουν λουλούδια για τον επιτάφιο.
Όλοι μας έκοβαν και το βράδυ τα λουλούδια τους βρισκόντουσαν πάνω στον επιτάφιο.
Επίσης τη Μεγάλη Πέμπτη βάφαμε και τα αυγά ,Τότε τα αυγά τα βάφαμε όλα κόκκινα και πολλές νοικοκυρές αγόραζαν ρίζες που όταν τις έβραζαν έβγαζαν κόκκινο χρώμα και με αυτό έβαφαν τα αυγά.
Εκτός από τα αυγά της κότας προμηθευόμασταν και αυγά από γαλοπούλα και αυγά φαραώνας που ήταν πολύ πιο ανθεκτικά στο τσούγκρισμα από αυτά της κότας.
Τη Μεγάλη Παρασκευή τρία κορίτσια ντυνόντουσαν μέσα μέσα στα μαύρα και όταν ο παπάς έλεγε έρανο τον τάφο.... η μια πετούσε λουλούδια γύρω από τον επιτάφιο και οι άλλες δυο έραναν με ροδόσταγμα.
Το Μεγάλο Σάββατο όλο το δάπεδο της εκκλησίας στρωνόταν με μικρά κλαδιά από μιρσίνια και τη νύκτα της Ανάστασης απέναντι από την εκκλησία άναβαν μια μεγάλη φωτιά που στο τέλος καίγανε τον Ιούδα.
Όλοι οι χωριανοί μαζευόμασταν για να ακούσουμε τον καλό λόγον ,Καλόν λόγο λέμε όταν ο παπάς πει(την ανάσταση σου χριστέ άγγελοι υμνούσιν εν ουρανείς...)
Ήταν μέρες όμορφες μέρες αγάπης μέρες που δεν θα ξαναζήσουμε με όλη αυτή τη διαδικασία. Ήταν μέρες που πάντα θα τις θυμόμαστε με νοσταλγία και πόνο ,πόνο γιατί μας τις στέρησαν άγρια με το έτσι θέλω.
Ευχομαι σε όλους ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Οφτόν κλέφτικο

2009-04-05T08:47:00.000-07:00

Το οφτόν είναι ένα από τα νοστιμότερα εδέσματα στην Κύπρο αυτό το ξέρουμε όλοι οι Κύπριοι και όσοι ξένοι το έχουν δοκιμάσει.
Για τους Ελλαδίτες φίλους (καλαμαρούθκια) οφτόν λέμε το κρέας συνήθως αρνί ή κατσίκι που το ψήνουμε σε φούρνο χωριάτικο συνήθως μικρό φουρνάκι στο οποίο μπορείς να βάλεις λίγο κρέας που αφού πυρώσεις το φουρνάκι βάζεις το κρέας σε λαδόκολλα και στη συνέχεια κλείνεις το στόμιο θάλεγα το σφραγίζεις με λάσπη μέχρι να ψηθεί καλά το κρέας.
Αυτοί που ασχολούνται ξέρουν και πόσες ώρες πρέπει να μείνει μέσα για να ψηθεί.Στο χωριό μου ακριβώς στη μέσηη του χωριού (μάλλον δεν ήταν τυχαία η τοποθεσία) ένας συγχωριανός μας ο Σταμπόλης έφτιαχνεν οφτό και το πουλούσε.
Όταν το έφτιαχνε το ήξερες χωρίς καν να τον δεις, όπου και να ήσουν στο χωριό μόλις άνοιγε το φουρνάκι του σε έπαιρνε η μυρωδιά(κανονικά τώρα έπρεπε να μην γράψω γι'αυτό λόγω του ότι ο κόσμος νηστεύει) που λέτε σε έπαιρνε η μυρωδιά !! σου έσπαγε τα ρουθούνια και μη φανταστείτε ότι όλοι αγοράζαμε!Που τέτοια τύχη!!! Εκείνες τις εποχές ο κόσμος έκανε πολλά παιδιά και για να φτάσει να φάι όλη η οικογένεια έπρεπε να το αγοράσει σχεδόν όλο το φουρνάκι.Βέβαια όλο το πουλούσε δεν έφτιαχνε και εκατό κιλά!!!
Έτσι που και που και πολύ αραιά για τη μυρωδιά και μόνο μας έπαιρνε η μάνα μας λίγο ,το άτιμο μύριζε αμέσως μόλις γινόταν.
Τώρα όπου κοιτάξεις στη Κύπρο βλέπεις φουρνάκια και βρίσκεις εύκολα οφτόν κλέφτικο, αλλά σαν του μακαρίτη του Σταμπόλη δεν νομίζω να βρει κανείς πουθενά.
Αυτά γινόντουσαν πριν το 1974 στο χωριό μου Τον Νικήτα.

Το χωριό μας.

2009-03-26T12:34:00.000-07:00

Θα αρχίσω αυτό το ιστολόγιο με λίγα λόγια για το χωριό Αγιος Νικήτας (Νικήτας).
Το χωριό Νικήτας βρίσκεται βορειοδυτικά της κωμόπολης Μόρφου και απέχει δυόμιση περίπου μίλια από αυτή.
Είναι κτισμένο στη μέση της πεδιάδας της Μόρφου και το όνομα Νικήτας το πήρε από τον Αίγιο Νικήτα .
Το χωριό βρισκόταν μισό μίλι από τον κύριο δρόμο Μόρφου Ξερού ,δεξιά και αριστερά του δρόμου υπήρχαν περβόλια και πηγαίνοντας προς το χωριό αριστερά ήταν ο ποταμός κόκκινη που όταν έβρεχε πολύ καμιά φορά ξεχειλούσε συνήθως ήταν στεγνός.
Το ηλεκτρικό ρεύμα μπήκε στο χωριό το 1962 και οι δρόμοι ασφαλτοστρώθηκαν το 1965.
Υπήρχε ένας τηλεφωνικός θάλαμος δυο καφενεία και δημοτικό σχολείο με 3 δασκάλους.
Λόγω της εύφορης γης του αναπτύχθηκε σε ένα από τα πρώτα χωριά παραγωγής πορτοκαλιών της Κύπρου.
Οι κάτοικοι του ανέρχονταν στους 600 περίπου και φημίζονταν για τη φιλοξενία τους όποιος έμπαινε στα καφενεία όλοι ήθελαν να τον κεράσουν εκείνη την εποχή εκτός από καφέ ούζο και άλλα αναψυκτικά υπήρχαν και τα λίζο(λουκούμια) και οπωσδήποτε έπρεπε να κεραστεί.
Όλα αυτά βέβαια και πολλά άλλα έλαβαν χώρα μέχρι το 1974 όπου και έγινε η εισβολή, στις 15 Αυγούστου 1974 όλοι οι κάτοικοι του χωριού αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τος και να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς,
Ευελπιστώ αν κάποιοι χωριανοί δούνε το ιστολόγιο να γράψουν διάφορα που γινόντουσαν τα παλιά χρόνια στο χωριό μας ευχάριστα ή δυσάρεστα.
όποιος επιθυμεί να γράψει ή να αναρτήσει φωτογραφίες από το χωριό παλιές ή νέες μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου με ημέηλ.
H φωτογραφία πάνω είναι το δημοτικό σχολείο όπως είναι σήμερα έρημο χωρίς παιδιά.